سرمقاله

خشاب ترامپ؛ پر یا خالی؟

جلال خوش‫ چهره

فوریه سال 102 میلادی، «وادی» امپراتور وقت چین با استفاده از فرصت درگیری ایران با رومیان در غرب، یک سپاه چهل هزار نفری از نیروهای خود را روانه منطقه فرارود کرد. این حمله در ناحیه فرغانه و در نیمه راه خجند به سمرقند، بدون نیاز به اعزام افراد پادگانهای تپورستان (مازندران)، آثرپاتیگان (آذربایجان)، توسط نیروهای محلی پارت (خراسان)، آریانا (هرات و غرب افغانستان امروز) و کُهِستان در هم شکسته شد و بسیاری از چینیان به اسارت درآمدند. اسیران چینی هدف حمله نظامی را به دست آوردن اسپان دره فرغانه که بزرگتر از اسپان چین، نیرومند و پُرطاقت اند بیان کرده بودند. قضیه به مِهستان (سنای ایران) در تیسفون گزارش شد و قرار شد که اگر رئیس کشور چین پوزش بخواهد، اسیران چینی آزاد و سه هزار اسپ و عمدتا مادیان (اسپ ماده) نیز به خاقان فروخته شود که خاقان پذیرفت و به جای پول نقد، بابت بهای اسبان به ایران ابریشم تحویل داد.
در آن زمان منطقه کاشغر و مناطقی که امروزه مسکن اویغورها است تاجیک نشین و پارسی زبان بودند. میان چین و قلمرو ایران، چند ایل نشین دارای استقلال وجود داشت. این مناطق و نیز تبت، طبق یک سازش قدرت های استعمارگر اروپایی، در سال 1907 به چین داده شدند و ترکستان شرقی نام گرفتند. هدف انگلیسی ها از این عمل این بود که روسیه نتواند از طریق منطقه هیمالیا به هندوستان دست یابد. در آن زمان هر قطعه از چین زیر نفوذ یک قدرت وقت بود. انگلیسی ها مناطق خاوری ایران را هم از این کشور جدا ساختند و افغانستان نام نهادند تا روسیه نتواند از این طریق، هندوستان را از چنگ آنان خارج سازد.


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام