EBTEKAR NEWSPAPER
یکشنبه, 01 مهر 1397   Sunday 23 September 2018

سرمقاله

ثروت ناشناخته

جهانبخش محبی نیا

امید عبدالوهابی
روزگاری از آن به عنوان یکی از دو بال پرواز اصلاحات نام می بردند. حماسه دوم خرداد مدیون آن است و دوران رئیس دولت اصلاحات ثمره اش. کمتر کسی فکر می کرد که آنقدر فعال و بزرگ و اثرگذار شود که به حد انفجار برسد و آنچنان که می دانیم رسید و تا سال‏ها روی خوش به خود ندید؛ جنبش دانشجویی که به واسطه نام انجمن های اسلامی در دفتر تحکیم وحدت نیروی پیشگام در عرصه سیاسی بود و با اختلافات درونی و خزان دولت کریمه به محاق رفت تا سال‏ها خون دل بخورد از ظلم زمانه. روحانی آمد و انجمن ها یکی پس از دیگری احیا شدند ولی هنوز رنگ اتحادیه به خود ندیده اند. آنها همچنان منتظرند تا اثرگذاری سابق خود را نیز احیا کنند اما گویی این مرغ یک پا دارد و نمی خواهد انجمن ها تا سقف اتحادیه بالابروند. این درحالی است که چهار سازمان و اتحادیه دانشجویی اصولگرا هر سال نشست برگزار می کنند و به گونه‏ای منسجم و منظم به فعالیت و تبیین مواضع خود می پردازند؛جنبش عدالتخواه دانشجویی، بسیج، انجمن های اسلامی مستقل و جامعه اسلامی دانشجویان و در مقابل آن سه اتحادیه که تنها یکی از آنها فقط توانسته موافقت اولیه بگیرد، تادا، دانشجویان متحد و نهایتا دانشجویان پیرو خط امام.
شرایط فعلی کشور اقتضا می کند تا بپرسیم حال دانشگاه بعد از گشایش ها چطور است؟ تحلیل فعالین دانشجویی از وضعیت پیش رو،آخرین شرایط تشکیل اتحادیه ها، وظیفه جنبش دانشجویی در شرایط فعلی و نهایتا مطالبات دانشگاه و انجمن های اسلامی چیست؟
نریمان صفا پور عضو هیئت موسس اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان متحد است که به شورای احیا معروف شده و پس از روی کارآمدن حسن روحانی با تشکیل هسته های دانشجویی در سراسر کشور به دنبال احیای انجمن ها بود و اکنون مدتهاست که از تسلیم درخواست تاسیسش به وزارت علوم می گذرد.
صفا پور درباره ریشه های جنبش دانشجویی می گوید: ما چند هدف غایی داشتیم. ترقی،توسعه و افزایش آگاهی در جامعه. چگونگی این مسئله به این بر می گردد که دانشجو به دنبال دانش بود و از طریق علمی، به آگاهی می رسید و مفهوم پردازی می کرد و آن را گسترش می داد. به همین سبب فعال دانشجویی سعی می کرد که این علمی را که کسب کرده با عینیت های جامعه تطبیق داده و رهیافتی را در برخورد و مواجهه شدن با معضلات جامعه ارائه دهد.در تداوم این مسیر جنبش دانشجویی توسط انجمن های اسلامی به اینجا رسید که یک اتحادیه تاسیس کند، درگذشته دفتر تحکیم وحدت و امروز احیا و تادا و خط امام. مجموعه های مختلفی که به وجود آمدند هدفشان این بود که از طریق یک شبکه ارتباطی با ساختار بوروکراتیک، تشکیلاتی و منسجم بتوانند این غایت‏ها را در فضای بیرون از دانشگاه عملی کنند.
صفاپور نیز داغ بی تحرکی دانشگاه را برسینه دارد، او مدتهاست که سعی کرده تا در حد وسع و توان یک دانشجو حداقل بر هم دانشگاهیانش تاثیر بگذارد و برای آنچه که اختگی و انفعال جنبش دانشجویی و کاهش اثرگذاری آن در سطوح کلان کشور است چند دلیل می آورد: یکی تداوم نگاه امنیتی و هراسناک نسبت به ما از سوی حاکمیت و قدرت است واین نوع نگرش یا برخورد و سرکوب می کند یا در یک محدوده مشخص و تعیین شده و بی محتوایی جنبش را وادار به فعالیت می کند و بیشتر از آن را خط قرمز می داند. در حالیکه این نگاه کاملا اشتباه است و اهداف جنبش دانشجویی حمایت از نظم سیاسی موجود در راستای ترقی و پیشرفت است. دومین محور خلاء های قانونی و بوروکراسی غلط در مسیر دست یابی ما به اتحادیه است که تاسیس آن را دشوار می کند و خلاء های قانونی منجربه تفسیر های محدودیت آفرین می شود تا نگذارد ما به حق قانونی خود دست پیدا کنیم. مورد سوم که دلیل اصلی و کلان ماست خود دانشگاه و دانشجوست. دانشگاهی که جایی بود برای پرداخت ایده و اندیشیدن برای تولید راهکار و تبدیل آن به عمل و فعالیت عینی اکنون دیگر چنین وضعی ندارد. حقیقت خواهی از بین رفته است که کل پازل مارا بی معنا می کند. اگر دومورد قبل حل شود باز ما مشکل داریم و مانند هتل لوکسی می ماند که با تمام امکانات در اختیارمان قرار دهند اما کسی را نداریم که در آن اسکان بدهیم. قطعا جامعه از تشکیل اتحادیه دراین وضعیت بهره‏ای نخواهد برد. ابتذال دانشگاه منظومه فکری منسجمی را که مارا بواسطه تصویر یک آرمان وادار به کنشگری می کند از بین برده است .
او سیاست های حاکمیت و ساختار نظام سرمایه را عامل تبدیل شدن تحصیل به عنوان یک کالا و دانشگاه به مثابه ابزاری برای رسیدن به مافع اقتصادی عنوان می کند و می افزاید:پولی شدن آموزش در همین راستا بوده،تبعیض های سهمیه ای و جنسیتی دانشگاه را تنازل داده به منفعت سود و اقتصاد و درباره صدور مجوزاتحادیه، دانشجویان متحد و تادا با این وضعیت به اتحادیه نمی رسند چون عزم وزارت علوم برعدم دادن مجوز است.هدف ما از ابتدا رسیدن به اتحادیه نبوده که بخواهیم از آن دست بکشیم و جنبش را ملغی کنیم. جذب عناصر اصلاحگر که به معنای اصیل دانشجو همچنان ایمان دارند جذب خود کنیم و با هم افزایی دوباره بتوانیم اهداف جنبش را دنبال کنیم.
وی در پایان وظیفه انجمن ها و فعالین جنبش دانشجویی را اینطور خلاصه می کند:ما به دنبال ایدئولوژی نیستیم چراکه به اعتقاد من نگاه ایدئولوژیک یک ساختار متصلب است که هیچ انعطافی با واقعیت های جامعه خود ندارد.ما باید روشنگری کنیم و فهم خود را از مسائل بالا ببریم.شی وارگی که ما در دانشگاه دچارش شدیم باعث انفعال و بی هنجاری ما در جامعه شده است و فعالین جنبش دانشجویی باید از محافل کوچک خود استارت پیشرو بودن در دانشگاه و جامعه را بزنند. در کنار آن ما همچنان برای اتحادیه تلاش می کنیم.
محمد معین جوادی عضو هیئت موسس اتحادیه تادا نیز نقد خود را از فضای حاکم بر دانشگاه آغاز کرد: شرایط کنونی دانشگاه جوی توام با بی تفاوتی، انفعال و رخوت است ومتاسفانه یک بی انگیزگی در میان دانشجویان نسبت به مسائل سیاسی و اجتماعی و فرهنگی کشور وجود دارد که یکی از مهمترین دلایلش این است که بعد از گذشت 40 سال از انقلاب اسلامی هردو جناح اصلی کشور هم اصلاح طلبان و هم اصولگرایان نهادهای اجرایی را در اختیار داشته اند اما نتوانستند که به بخش اعظمی از مشکلات کشور و مردم فائق بیایند. مفهوم سیاست در ایران مخدوش شده است. اینکه کلا مردم به سیاستمداران حس خوبی ندارند و خیلی وقت است که سیاستمداران محبوب در کشور وارد صحنه نشده اند.
نکته حائز اهمیت این است که جامعه دانشجویی از مردم جدا نیست و در واقع تحت تاثیر آنهاست.فعالین دانشجویی بسیار گله‏مند و نسبت به آینده نگرانند و یکی از مهم ترن درخواست های تشکل های اسلامی منتقد از وزارت علوم تشکیل اتحادیه دانشجویی بود که تا این لحظه اتفاق نیفتاده است. چند اتحادیه دانشجویی تحت یک گفتمان مشغول فعالیتند و همگی اصولگرا هستند و این عادلانه نیست.
اوبرای عدم تاسیس اتحادیه چند علت را برمی شمارد: یک سال از دریافت موافقت اصولی اتحادیه تادا می گذرد اما همچنان خبری از موافقت نهایی نیست. یک عامل تیم وزارت علوم است که نسبت به دوران فرجی دانا که هیچ نسبت به دوران آقای فرهادی هم منفعل تر است و آقای دکتر غفاری به عنوان معاون فرهنگی انگیزه لازم برای پیگیری مطالبات دانشجویی را ندارند لذا دانشجویان انتقاداتشان بالا گرفته است.
وی درباره فرآیند پیگیری های تادا برای دریافت مجوز نهایی تشکیل اتحادیه و تلاش های خود و سایر همراهانش به عنوان فعالین دانشجویی حال حاضر کشور گله مندانه می گوید: ما وقتی در حضور آقای غلامی و معاونشان از تاسیس اتحادیه حرف می زنیم جناب وزیر از بیان نظر شخصی خود هم دراین رابطه خود داری می کند و در واقع وزارت رفته در لاک محافظه کاری . نکته دیگر نگاه نهاد نمایندگی رهبری در دانشگاه ها نسبت به اتحادیه تادا است. در افطاری سال گذشته رهبری قرار بود چند تن از تشکل ها و نمایندگان دانشجویان از طیف های مختلف هم صحبت هایی را انجام بدهند اما در نهایت شاهد سخنرانی تنها یک طیف از میان دانشجویان کشور بودیم.چیزی که خود رهبری هم تائید کرد که نظرات دانشجویان مواضع تمام طیف های دانشجویی نبود.
دلیل این نوع بی اعتمادی را نمی‏دانم چیست. اتحادیه تادا با حدود39 تشکل چند وقت پیش نامه ای را به دفتر آقای محمدیان ارسال کرد که در آن درخواست تشکیل یک جلسه مشترک را مطرح کرد تا به هرنحوی که ایشان تصمیم بگیرند بسیاری از مسائل و شبهات برطرف شود.متاسفانه ایشان هیچ پاسخی ندادند و دربیان نکته سوم نقش شورایعالی انقلاب فرهنگی را عاملی دیگر در ممانعت از تاسیس تادا عنوان می کند: به شورای عالی انقلاب فرهنگی برمی گردد. این شورا نماینده خود را به هیئت نظارت معرفی نمی کند معرفی نشده و در اثر پیچ و خم بوروکراتیک دانشجویان معطل مانده اند.
دبیر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان در پایان به مسئولین هشدار می دهد که:دانشجویان این کشور بیشتر ازاین که پای صحبت های مسئولین و نمایندگان طراز اول نظام بنشینند پای صحبت افرادی هستند که آنهارا تشویق به مهاجرت و خروج از کشور می کنند.آنها ناامید شده اند باید برای رفع ناامیدی تلاش کنیم چرا که به تعبیر شهید بهشتی دانشجو موذن جامعه است و اگر خواب بماند نماز امت قضا می شود.
رامین کیانی عضو هیئت موسس اتحادیه انجمن های اسلامی پیرو خط امام نیز دغدغه ای مشترک دارد:علی رغم وعده‌های جناب رئیس جمهوری و مسئولین وزارت علوم تا کنون هیچ کدام از اتحادیه ها موفق به اخذ مجوز فعالیت نشده‌اند و من فکر می‌کنم دلیل عدم اجرای این فعل را باید در فشارهای نهادهای خاص و بعضا فراقانونی دانست که بدون شک تفکری بیگانه با دانشگاه و دانشگاهیان دارند.
او در دفاع از اتحادیه متبوعش می گوید:تشکل‌های اسلامی پیرو خط امام با داشتن همه‌ شرایط لازم و با گفتمان خط امامی که بدون شک گفتمانی سازنده و راه نجات کشور است هنوز موفق به تاسیس اتحادیه نشده‌اند و این عدم موفقیت بدلیل بدبینی‌ها و کج سلیقگی‌های نهادهایی‌ست که به دنبال حذف نیروی اصیل پیرو خط امام(ره) هستند.
دبیر انجمن اسلامی دانشجویان پیرو خط امام دانشگاه چمران اهواز در تشریح وضع فعلی جنبش دانشجویی اضافه کرد:متاسفانه طوفان ناامیدی روز به روز بزرگتر می‌شود و کنشگری جامعه روز به روز کمتر.در این شرایط لزوم حمایت از افراد و دانشجویانی که در برابر این طوفان قد علم کرده‌اند وظیفه‌ شرعی، اخلاقی و انسانی هر وطن‌دوستی است که ذره‌ای اندیشه‌ ایران آزاد و آباد را در سر می‌پروراند.
تشکل‌های اسلامی پیرو خط امام همچنان معتقدند که نمی‌شود بی‌تفاوت ماند و بی‌تفاوت مرد!از این رو با همه‌ فشارها و کارشکنی‌ها همچنان به تلاش‌ها و فعالیت‌های خود برای رسیدن به یک جامعه بهتر ادامه می‌دهند و امید دارند که این نگاه‌های ناصحیح و افعال ضد توسعه از سوی نهادهای درونی و بیرون از دانشگاه تغییر پیدا کند و بزودی شاهد اخذ مجوز فعالیت اتحادیه انجمن‌های اسلامی پیرو خط امام(ره)
باشیم.
جنبش دانشجویی روزهای سردی را پشت سر می گذارد. حیات او وابسته شده به دانشجویی که دیگر برایش هیچ چیز جز اصالت سود مهم نیست و دولتمردانی که برای دادن یک مجوز ساده و البته قانونی امروز و فردا می کنند.جامعه دانشجویی دیگر آن شور و شعور گذشته را ندارد و اگر نتوان برای شکستن این فضا کاری کرد بهار انجمن ها مجددا به خزان رکود می انجامد.


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام