EBTEKAR NEWSPAPER
چهارشنبه, 20 آذر 1398   Wednesday 11 December 2019

سرمقاله

تبادل زندانیان به مذاکره ختم نمی‌شود

محمدرضا ستاری

مسعود خوشابى- تیتر اول برخى از روزنامه‌ها انسان را دُچار نه‌تنها حیرت، بلکه نگرانى مى‌کند. حیرت، از این‌که از انبوه مشکلات اساسى‌اى که گرفتار آن‌ها شده‌ایم چرا به یکى از بى‌اهمیت‌ترین آن‌ها توجه مى‌شود. نگرانى، از این بابت که کماکان ساده‌ترین راه‌حل، درست‌ترین آن‌ها تلقى مى‌شود.
آیا روزى فرا مى‌رسد که ساده‌اندیشى‌ها را با هر توضیح و توجیهى کنار بگذاریم و با روش‌مندترین طُرُقِ تحلیل مشکلات را دسته‌بندى کنیم و با رتبه‌بندى کردن و الاهم و فی‌الاهم کردنِ آن‌ها راه‌هاى علاج متکى بر دانش، تکنولوژى و تخصصِ روزِ دنیا را مطرح کنیم؟
جامعه در تب‌وتاب هزاران معضل داخلى و خارجى تلنبار شده در کش‌و‌قوس است، از دولت خواسته مى‌شود «با اقتدار»[!] جلوی پرداخت یارانه مسافرتى به یک قشر اقلیتى گرفته شود. چرا؟ چون «در مقطع کنونى ما در یک جنگ اقتصادى قرارداریم.»
کسى نیست به حضرات بگوید: اولا ما چه وقت در مقطع یک جنگ نبوده‌ایم، ثانیا قطع ارز مسافرتى از طرف دولت که «اقتدار» نمى‌خواهد. مهار بازار طلا و ارز و مسکن است که اقتدار مى‌خواهد، جلوگیرى از ورود میلیاردها دلار کالاى قاچاق به مملکت است که اقتدار مى‌خواهد، ایجاد اشتغال است که اقتدار مى‌خواهد، مبارزه با گرانى کمرشکن است که اقتدار مى‌خواهد، جلوگیرى از مفاسد اقتصادى نجومى است که اقتدار مى‌خواهد، برطرف کردن عصبیت در جامعه است که اقتدار مى‌خواهد، تنظیم رابطه با دنیاى پیچیده هزاره سوم است که اقتدار مى‌خواهد، خُرده‌گیرى و جمله ول کنى که اقتدار نمى‌خواهد، عوام‌فریبى و جانماز آب کشیدن که اقتدار نمى‌خواهد، آزموده‌ها را براى چند هزارمین بار آزمودن که اقتدار نمى‌خواهد، حرف‌هاى تکرارى را مدام باز‌گو کردن که اقتدار نمى‌خواهد .
قشر مرفه جامعه ما براى سفرهاى خارج از کشورش به این حاتم بخشى‌هاى[!] دولت نیازى ندارد، اگر خلق‌الله با دریافت جمعا روزانه ٣/۵ میلیون دلار ارز ۴٢٠٠ تومانى به انواع سفرهاى زیارتى، درمانى، تحصیلى و تفریحى مى‌روند، قشر مرفه به پشتوانه هزاران برابر این رقم که در معتبرترین بانک‌هاى دنیا اندوخته است، نه به ترکیه و تایلند و لبنان(!) بلکه به مناطقى مى‌رود که بهشت موعود شدّادابن عامّ اگر پایش به آن نرسید، آن‌ها درش جولان مى‌دهند .
اگر دل نگران براى «به گفته وزیر رفاه براى حدود ١/۵ میلیون ایرانى هستید که حقوق‌شان حتى کفاف خوراک‌شان را هم نمى‌دهد»، به مناسباتى بیندیشید که این فجایع از آن‌ها به وجود آمده است. جا دارد بعد از گذشت قریب به چهل سال، قدرى به خود آییم. به اطرافمان بنگریم. سرى هم در جیب تفکر فرو افکنیم و سپس ببینیم باز هم از دولت مى‌خواهیم با «اقتدار» به جنگ بادبان‌هاى گَردان آسیاب‌ها برود!


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام