EBTEKAR NEWSPAPER
پنج شنبه, 01 فروردین 1398   Thursday 21 March 2019

سرمقاله

در انتظار سال سرنوشت

علیرضا صدقی

پدر و مادر مسئولیت‌پذیر برای این که فرزندان‌شان زندگی شاد و موفقی داشته باشند، هر کاری می‌کنند، اما آنها گاهی به اشتباه رفتارهایی را انجام می‌دهند که به ضرر فررندان‌شان تمام می‌شود. کودکان مدام در حال تجزیه و تحلیل رفتارهای والدین‌شان هستند، از این‌ رو، هر رفتار اشتباهی ممکن است ذهن آن‌ها را به بیراه بکشاند و به تبع، آینده‌شان را تحت تاثیر قرار دهد.
کودکان، پدر و مادرها را نه تنها مهم‌ترین افراد زندگی خود، بلکه مهم‌ترین افراد جهان می‌دانند. با این اوصاف، اگر کودکی عشق و علاقه لازم را از پدر و مادرش دریافت نکند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ طبیعی است که عزت نفس او زیر سوال می‌رود، به طوری که دیگر خودش را هم دوست نخواهد داشت. این طرز فکر می‌تواند در آینده روی نگاه کودک به ظاهرش هم تاثیرگذار باشد. از این رو، او مدام از اندام یا چهره‌اش ایراد می‌گیرد و دست به جراحی‌های پلاستیک برای تغییر خود، می‌زند. عده‌ای دیگر به جای گیردادن به خودشان، روی بچه‌هایشان زوم می‌کنند. آن‌ها سعی می‌کنند که تمام کمبودهای عاطفی‌شان را روی فرزندان‌شان جبران کنند. از این‌ رو، به شدت آن‌ها را تحت کنترل خود درمی‌آورند. آیا فردی که مدام تحت کنترل باشد، خوشحال خواهد بود؟ بنابراین سعی کنیم که احساسات خود را صادقانه با کودکان‌مان در میان بگذاریم.
کودکانی که مدام دعوای پدر و مادران‌شان را دیده‌اند، در بزرگسالی 2 نوع رفتار از خود نشان می‌دهند: یا از بحث کردن بیزارند و به شدت از آن دوری می‌کنند یا این که مدام در پی آزار رساندن به دیگران هستند. در این شرایط، دختران سعی می‌کنند به مردان نشان دهند که از آنها قوی‌ترند و پسرها عین رفتار پدرهایشان را تکرار می‌کنند. در برخی مواد، آن‌ها متوجه رفتار اشتباه‌شان می‌شوند و برای دوری از آن به موادمخدر یا الکل روی می‌آورند.
پدر و مادرها گاهی یادشان می‌رود که فرزندان‌شان بزرگ شده‌اند و می‌توانند برای زندگی خودشان تصمیم بگیرند. اگر شما فرزندان‌تان را مدام تحت کنترل داشته باشید، آنها از نظر احساسی بزرگ نمی‌شوند و در آینده نیز قادر به برقراری ارتباطی موثر با اطرافیان‌شان نخواهند بود. در واقع آن‌ها نمی‌توانند یک رابطه عاطفی سالم داشته باشند زیرا توان تصمیم‌گیری ندارند و به تنها چیزی که فکر می‌کنند، خودشان است. همین باعث می‌شود که آن‌ها مدام با دیگران اختلاف‏نظر و جروبحث داشته باشند.
زمانی که پدر و مادرها برای فرزندان‌شان تصمیم می‌گیرند، در واقع فرصت مستقل بودن را از آن‌ها می‌گیرند. هر کودکی باید این حق را داشته باشد که برای زندگی خود تصمیم بگیرد، البته این بدین معنی نیست که پدر و مادر هیچ دخالتی در آن نداشته باشند، بلکه آن‌ها باید نظارت و حمایت‌های لازم را داشته باشند.
اگر کودکان توانایی تصمیم‌گیری نداشته باشند، قادر به حل کردن مشکلات‌شان هم نخواهند بود. در این شرایط، آن‌ها حتی در بزرگسالی هم برای تصمیم‌گیری به تایید فرد دیگری نیاز دارند. در واقع آن‌ها نمی‌توانند جایگاه‌شان را در جهان پیدا کنند، چون هیچ‏وقت نمی‌دانند که دقیقا از زندگی می‌خواهند.
فرقی نمی‌کند که فرزند شما دختر باشد یا پسر، عدم توجه شما به عنوان پدر، در شخصیت او در بزرگسالی تاثیر منفی خواهد گذاشت. شجاعت و رشد شخصیتی کودک تا حد زیادی وابسته به پدر است. در این شرایط، اگر کودک توجه لازم را از پدرش دریافت نکند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟
گاهی پدر و مادرها کودکان را به خاطر رفتاری که دارند، سرزنش می‌کنند. به عنوان مثال در شرایط مختلف به آن‌ها می‌گویند: «پسر که گریه نمی‌کند»، «تو که بچه نیستی»، «گریه نکن» و... این جملات نه تنها برای کودک‌تان آموزنده نخواهد بود بلکه احساسات او را نیز سرکوب خواهد کرد. هرچه بیشتر یک فرد احساسات خود را کنترل کند، منزوی‌تر می‌شود. این افراد در بزرگسالی قادر به تقسیم احساسات‌شان با دیگران نیستند یا در زمان‌های عصبانیت، آنقدر خودخوری می‌کنند تا ناگهان یک جایی به بدترین شکل ممکن از کوره درمی‌روند.
منبع: روزیاتو


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام