EBTEKAR NEWSPAPER
چهارشنبه, 01 شهریور 1396   Wednesday 23 August 2017

سرمقاله

انقلابیون دیروز، محافظه‌کاران امروز

علیرضا صدقی

روز انتخابات، روز سرنوشت، روز حماسه سیاسی، روز حماسه ملی؛ جمعه، 29 اردیبهشت 96 را به هر نامی بخوانیم، نمی‌توان اهمیت آن را دست کم گرفت. فرقی نمی‌کند کسی در این روز با رای دادن یا ندادن مشارکت بکند یا نکند؛ در هر حال نتیجه آن برای «حداقل» چهارسال آینده زندگی بسیاری را تحت تاثیر قرار خواهد داد.
به این دلیل بر کلمه «حداقل» تاکید می‌شود که گاه تصمیم‌های دولت‌ها می‌تواند آثاری فراتر از دوران مسئولیتشان داشته باشد، چنان که نتایج عملکرد دولت‌های نهم و دهم، علی‌رغم تلاش‌های فراوان دولت یازدهم برای جبران، هنوز تا به امروز ایران و مردم ایران را درگیر خود کرده است.
مثل هر انتخابات دیگری، برخی از ابتدا کاندیدای خود را برگزیده‌اند و برخی تا روز و لحظه‌های آخر مرددند. برخی بر طبل تحریم انتخابات می‌کوبند و برخی می‌روند تا رای‌های سفید و باطله به صندوق بیندازند. با این حال فرقی نمی‌کند که از کدام دسته باشی؛ نتیجه انتخابات بر زندگی همه‌شان اثر خواهد گذاشت. برای ایرانی‌های مقیم وطن که دلیل این اثرگذاری واضح و مبرهن است، اما این نتیجه حتی بر زندگی ایرانیان خارج از کشور نیز تاثیرگذار خواهد بود. برابری نرخ ارز، ثبات بازار ارز، گستره رابطه دیپلماتیک با دیگر کشورها، میزان تعامل بین‌المللی و تاثیر چهره خارجی ایران در تقویت یا زدودن ایران‌هراسی تنها بخشی از مسائلی است که می‌تواند حتی بر زندگی ایرانی‌ها در آن سوی آب‌ها موثر باشد.
فارغ از نتیجه انتخابات شوراهای شهر و روستا که می‌تواند بر امور جاری و زندگی شهری و نیز میزان شفافیت یا فساد حاکم بر مدیریت محل زندگی موثر باشد، انتخابات ریاست جمهوری تاثیر گسترده‌تری دارد. نتیجه انتخابات ریاست جمهوری تنها پیروزی یک کاندیدا نیست. در شرایطی مثل انتخابات 96 که فضای دو قطبی اصولگرایی و اعتدالی-اصلاح‌طلبی ایجاد شده است، پیروزی هر کاندیدا، در واقع پیروزی گفتمانی است که قرار است در 4 سال آینده در بالاترین سطح مدیریتی کشور حاکم شود. نتیجه این که فارغ از نوع تعامل و کنش در انتخابات، انتخاب افراد نیز مهم می‌شود.
شاید با نگاهی به انتخابات اخیر بتوان گفت بعد از سال‌های 76 و 88، این سومین تجربه انتخابات دو قطبی تمام و کمال در ایران است. اگر مثلا در انتخابات 92 چندین کاندیدای اصولگرا با تفکرهای مختلف طیف اصولگرایی با یکدیگر رقابت می‌کردند و ائتلاف اصلاح‌طلبان و اعتدالگرایان در روزهای رقابت‌های انتخاباتی شکل گرفت، این بار هر دو طرف در واقع با استراتژی تقابل یک به یک به میدان آمدند. هر چند باز هم تناقض‌هایی درباره رفتار و گفتار کاندیداهای اصولگرا و ماندن یا کنار کشیدن به نفع یک کاندیدا به چشم می‌خورد، اما در نهایت نتیجه، تقابل یک به یک بوده است. با این که همچنان بعد از انصراف اسحاق جهانگیری و محمدباقر قالیباف، هنوز دو کاندیدا از هر دو طیف در صحنه هستند، اما با توجه به نتایج نظرسنجی‌ها و البته رصد فضای سیاسی می‌توان رقابت اصلی را بین حسن روحانی با حمایت تمام و کمال اصلاح‌طلبان و اعتدالیون و حتی جمعی از اصولگرایان معتدل – حتی سید مصطفی هاشمی‌طبا، دیگر کاندیدای این جریان نیز اعلام کرده است به روحانی رای خواهد داد – و سید ابراهیم رئیسی با حمایت تمام و کمال اصولگرایان از پایداری تا جامعتین – شاید به جز حزب موتلفه اسلامی که کاندیدای خاص خود را در صحنه دارد – دانست. هر دو گفتمان تاکنون دورانی از استقرار دولت مورد حمایت خود در پاستور را تجربه کرده‌اند و نوع نگاه آن‌ها به مسائل داخلی و خارجی و نتایج عملکردشان معلوم است. در نتیجه می‌توان حتی در صورت شناخت ناکافی از کاندیداها، به تفکری رای داد که دولت‌های سازندگی، اصلاحات و اعتدال را در پیشینه خود دارد و یا گفتمانی را برگزید که نتیجه‌ حمایت‌هایش دولت‌های نهم و دهم و البته بعدا برائت‌جویی از رئیس‌جمهوری این دو دولت بوده است. این که مردم رای به اعتدال را تَکرار کنند و یا بازگشت به دولت‌های نهم و دهم را برگزینند، نتیجه‌اش احتمالا تا اولین روز خردادی مشخص می‌شود که می‌تواند این بار پر حادثه باشد یا نباشد. انتخاب با شماست. «همراه شو عزیز، تنها نمان به درد، کاین درد مشترک، هرگز جدا جدا درمان نمی‌شود، دشوار زندگی، هرگز برای ما، بی رزم مشترک، آسان نمی‌شود».


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام