EBTEKAR NEWSPAPER
سه شنبه, 19 آذر 1398   Tuesday 10 December 2019

سرمقاله

فاصله ایران و آمریکا تا گفت‌وگو

جلال خوش‌چهره

زِیویِر دولان، کارگردان شگفتی‌ساز کانادایی، دوباره به جشنواره کن باز می‌گردد و این بار، با موفق‌ترین فیلم خود یعنی «مامان»(Mommy) (۲۰۱۴) در این جشنواره حضور دارد. مامان منظره‌ای تماشایی از هنر سینما به نمایش گذاشته و برای تصاحب نخل طلایی رقابت خواهد کرد. ماجرای فیلم در سال ۲۰۱۵ و در کانادا اتفاق می‌افتد، جایی که قوانین تغییر یافته‌اند تا والدین بتوانند بچه‌های ناسازگار خود را به آسانی به نهادهای تربیتی بسپارند و اِستیو (آنتوآن-اولیویه پیلان) یکی از این بچه‌های ناسازگار است. مشکل اِستیو، مانند جیمی اُلیور جوان در آمفتامین‌ها، اختلال بیش‌فعالی وکم‌توجهی (ADHD) تشخیص داده شده اِستیو نوجوانی ناهنجار و بی ادب، آزاردهنده، خودمخرب، زبان ریز و بعضاً خطرناک است. اِستیو به خاطر مبادرت به یک آتش‌سوزی ناگوار، که به سوختگی شدید هم‌خانه‌اش انجامیده، از یک خانه ی تادیب اخراج شده و اکنون توسط مادرْ دایان (آن دوروال Anne Dorval) به خانه ی تادیب دیگری آورده شده است.در همان ابتدا، این دو باهم برخورد پیدا می‌کنند، چون اِستیو از روی دیوار خانه متعلق به آنها در حومه شهر بالا و پایین می‌پرد و دایان تلاش می‌کند که او را کنترل نماید؛ امّا وقتی که کایلا (سوزان کِلِمِنت)، همسایه روبه‌رویی آنها در آن طرف خیابان، مداخله می‌کند میان این سه نفر یک دوستی غیرمنتظره سر می‌گیرد. کایلا مجبور است به خاطر اختلال گفتاری‌اش بجای تدریس در یک فرصت مطالعاتی اجباری به سر ببرد. او اکنون می‌تواند با استفاده از تجارب آموزشی خود به اِستیو کمک کند و او را برای بازگشتی نامحتمل به تحصیل و زندگی عادی‌اش آماده سازد. کایلای مهربان هم با اِستیو و هم با دایان ارتباط برقرار کرده، آموزش خصوصی این نوجوان ناآرام را آغاز می‌کند. همزمان با این کار، کایلا [گفتار و] صدای طبیعی خود را به طور کامل و به معنای واقعی کلمه باز می‌یابد.دولان با فیلم «مامان» به دوره بلوغ و پختگی خود پا گذاشته است. این بار، تجارب او در مورد ابعاد تصویر، که سابقه آن به فیلم «تام در مزرعه » «Tom athe Farm « بر می‌گردد، به یک حس رِوایی واقعی منجر شده است. اکثریت فیلم در ابعاد سِلفی (تصویربرداری با دوربین شخصی) فیلمبرداری شده است. این کار شخصیت‌های فیلم را به یک فضای عمودی تنگ محدود کرده است که به یکباره ترس از مکان‌های بسته را القا می‌کند و در عین حال، این سه نفر را به یک صمیمیتِ بیش از حد مجبور می‌سازد. یکی از نقاط عطف فیلم چنان متاثرکننده و رهایی‌بخش است که در نمایش‌ اواخر جشنواره، که ویژه اصحاب مطبوعات و منتقدین بود، قلب‌های سخت‌شده تماشاگران را تکان داد و آنها را بی‌اختیار به تشویق‌های پی‌درپی وا داشت. دولان کارگردانی است که عمیقاً در مورد امکانات سینما می‌اندیشد و این امکانات را با ذوق و نبوغ خود کشف می‌کند، امّا گویی در آخرین فیلم اوست که همه این امکانات گرد هم آمده‌اند. فیلمبرداری “آندره تورپین” هم بسیار عالی است. بسیاری از نماها با یک نور طلایی پوشش داده می‌شوند و ترکیب‌بندی‌هاطوری هستند که در ذهن باقی می‌مانند. دولان به لطف “ادواردو نویا” از موسیقی استادانه‌ای نیز بهره برده است.
منتقد: جان بِلیزدِیل (cine-vue)


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام