سرمقاله

صندلی رئیس جمهوری چند؟

محمدعلی وکیلی

اسفندیار عبداللهی- «اوضاع حساس کنونی»، جمله ای است که فی الواقع جز جدانشدنی از ادبیات سیاسی ما شده است. همیشه باید مراقب حساسیت موضوعات روز سیاسی کشور باشیم. دلیل اشاره به جمله کلیشه ای اوضاع حساس کنونی، یادآوری تاریخ انقلاب و نقش احزاب و گفتمان های داخل نظام است.در شرایط حساس کنونی! گروهی که در گذشته چپ، سپس دوم خردادی واکنون اصلاح طلب نامیده می‌شوند، گویی چون گذشته دچار به هم ریختگی و بی برنامگی شده اند. دکترروحانی رئیس جمهوری و منتخب اراده اکثریت تحول خواه و اصلاح طلب ایران است. این روزها برخی از عزیزان در نشریات و گروه‌هایی در فضای مجازی طوری از ته دل آه می‌کشند که گویی روحانی را نمی شناختند . به همه اصلاح طلبانی که از عملی نشدن برخی از اقوال و شعارهای انتخاباتی دکتر حسن روحانی گلایه مند هستند و آنهایی که پشیمانند باید گفت: روحانی همان روحانی است و درست همان کاری را می‌کند که باید از حسن روحانی انتظارداشت.
ولی از طرفی هم، خوشبختانه بزرگان اصلاح طلب در چندروز گذشته با ذکر دلایلی، هم صدا و مطمئن، وارد شدند و تداوم پشتیبانی خود را از دولت اعلام کردند. دلایلی همچون برداشتن سایه جنگ، تورم، فضای نسبتا خوب رسانه ای کشور، فعالیت‌های فرهنگی وسیاسی گروه‌های مختلف و دلایل متعدد دیگر، مواردی هستند که ما از زبان لیدرها و چهره‌های شناسنامه دار گفتمان اصلاح طلبی، شنیدیم. پس
کمافی السابق اصلاح طلبان حامی رئیس جمهوری ودولت هستند. اصلاح طلبان به خوبی روحانی را می شناسند و به نظرمی رسد بهترین تصمیم حمایت همه جانبه از ایشان ودولت است. انتقاد و مطالبه گری به‌خصوص از ناحیه اصلاح طلبان حقی طبیعی و دموکراتیک است.
خوشبختانه رئیس جمهوری هم استقبال کردند. اینکه برخی انتظار دارند دکتر نوبخت و واعظی و دیگر اعضای حزب اعتدال وتوسعه در اطراف رئیس جمهوری نباشند، انتظاری غیر حرفه ای به نظرمی رسد. اصلاح طلبان باید جمیع شرایط کنونی کشور را در نظربگیرند و به دور از جو زدگی مجازی و احساسی کارنامه دولت را واکاوی کنند و در طریقی سالم از نقاط قوت دولت حمایت کنند و مطالبات درون گفتمانی را نیز در جلسات و مجموعه های خودمانی تر مطرح کنند. بدنه اصلاح طلبی در کشور، یعنی طرفداران و رای دهندگان میانی اگر، همگرایی ونزدیکی بزرگان اصلاح واعتدال را مشاهده و حس کنند، همچون همیشه حمایت تاریخی و موثر خود را ادامه خواهندداد، نتیجه ای که گویی باید از مباحث و شرایط کنونی گرفت، این است که، رابطه و دوری و نزدیکی چهره های شاخص گفتمان امید می‌تواند نبض وضربان جریان اصلی حامیان دولت را در دست گرفت. پرواضح است، قاطبه بدنه حامیان، همان پیروان «تَکرار»هستند.


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام