اين روزها  بحث انتقادات دو جانبه مسئولان تربيت بدني و فدراسيون فوتبال از يک طرف و سازمان صدا و سيما از سوي ديگر در جامعه رسانه اي کشور به يک درگيري تمام عيار تبديل شده است. به نظر مي رسيد که انتقادات شديد سخنگوي تربيت بدني در برنامه چند هفته پيش نسبت به فردوسي پور و برنامه نود به همين جا ختم شود. اما عليرغم سکوت فردوسي پور و صدا و سيما مسئولان تربيت بدني بيکار ننشستند و با نوشتن نامه و دادن اطلاعيه و انجام مصاحبه مطبوعاتي بر شدت حملات خود به برنامه نود افزودند و البته به اين نيز بسنده نکردند و در مصاحبه هاي مطبوعاتي و راديو و تلويزيوني بعد از مسابقات فوتبال مانع از حضور گزارشگران برنامه مذکور شدند. يک طرف اين رويارويي جديد يک سازمان دولتي است و در طرف ديگر يک برنامه تلويزيوني و مجري جوان آن ايستاده اند که در طي نزديک به يک دهه فعاليت خود سبکي جديد در به چالش کشيدن معضلات يک بخش (فوتبال) را در برنامه هاي تلويزيوني پديد آورد، آن چنانکه برخي هنوز عنوان «پديده» را به اين برنامه ده ساله مي دهند. به اعتقاد بسياري از کارشناسان همين سازمان تربيت بدني، برنامه نود در مدت پخش خود به دليل توجه به حوادثي فوتبال و انتقاد از معضلات اين حوزه ورزشي از اشتباهات داوري گرفته تا نبودن سرويس هاي بهداشتي مناسب و رفتار زشت برخي تماشا گران، خطاهاي فوتباليست ها و مسئولين تيم ها و ... آنها را در کانون توجهات قرار داده و از اين طريق به رفع برخي از اين موارد پرداخته است. بسياري از کارشناسان تاثير مثبت برنامه نود را بر فوتبال ايران انکار ناپذير مي دانند. اکنون با الهام از اين نبرد رسانه اي به چند نکته اشاره مي شود:
1) عادل فردوسي پور و برنامه نود با چالشي مواجه شده اند که بارها مطبوعات ما با آن روبرو بوده اند. داستاني که در يک طرف ماجرا روزنامه نگاري جستجوگر ايستاده است و در طرف ديگر دستگاه و سازماني دولتي که از انتقادات روزنامه ها و روزنامه نگاران به حوزه مربوط به خود برآشفته  است. انبوه شکايات از روزنامه  نگاران، توقيف برخي روزنامه ها و حرکت محافظه کارانه روزنامه نگاري ايراني نتيجه اين رويارويي بوده است. اما آنچه که ماجراي فردوسي پور را از روزنامه نگاري جدا مي کند، حضور يک حامي قدرتمند دولتي  همانند صدا و سيما در پشت سر تهيه کنندگان برنامه نود مي باشد. چيزي که روزنامه نگاري کنوني ما از آن محروم است. در خبرهاي چند روز گذشته آمده بود که عليرغم تاکيد رئيس جمهوري مبني بر توقف شکايت سازمان هاي دولتي از روزنامه ها، هنوز سازمان هاي دولتي زيادي وجود دارد که بر پيگيري شکايت خود از روزنامه ها ادامه اصرار دارند.
2) عادل فردوسي پور و برنامه نود نشان داده اند که با حمايت از روزنامه نگاري منتقد مي توان معضلات بسياري حوزه ها را زير تيغ جراحي منتقدين برده و از اين بيماران سيستم اداري، سياسي، اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي و ... رفع بيماري کرد. چيزي که بسياري از جهانيان به آن پي برده اند. اگر نهاد، دستگاه و يا سازماني بخواهد از درون به فعاليت ها و سياست هاي خود نگاه کند، چيزي جز عملکرد مناسب، راندمان بالا، سياست هاي موفق و نکات مثبت ديگر نخواهد ديد و بدون ترديد هنگام اعلام اين همه موفقيت(!) واکنشي جز پوزخند از مخاطبان عايدش نخواهد شد. اما کنکاش روزنامه نگاري منتقد و جستجوگر و البته متخصص در حوزه هاي مختلف، اگر چه چالش هايي جدي براي سازمان ها و دستگاه ها خواهد بود، اما بدون ترديد به پالايش و سلامت آن ها از معايب و دردهاي پنهان خواهد انجاميد.
3) عادل فرودسي پور و برنامه نود و حمايت سازمان صدا و سيما از اين نوع برنامه سازي مي تواند الگويي باشد که در تمام بخش هاي ديگر کشور رواج پيدا کند. حمايت از منتقديني که در سلامت آنها ترديدي نيست و در چهارچوب قانون (بدون هيچ اتهامي از نوع براندازي) مي توانند علاوه بر انگشت گذاشتن بر مشکلات ساختاري براي حل آنها نيز پيشنهاداتي ارائه دهند.
4) عادل فردوسي پور و برنامه نود و مجادله اخير با سازمان تربيت بدني مي تواند با دور انديشي هر دو طرف به تمريني براي سعد صدر و انتقاد پذيري (که ناياب سياست، جامعه و فرهنگ  ماست) بدل شود. مسئولين سازمان تربيت بدني و همه سازمان هاي ديگر و فراتر از آن کليت نظام سياسي ما مي تواند با درک کامل اين نکته که برنامه هايي اين چنيني که به مدد مخاطبان انبوه خود زنده اند، مي توانند به ميزان الحراره اي براي سنجش وضعيت آن سازمان در جامعه بدل شوند.
 بدون ترديد مخاطبان يک برنامه تلويزيوني و يا يک روزنامه وزن آن را در ميان مردم مشخص مي کند. همان مردمي که در مرحله شعار سرور و ولي نعمت همه ما محسوب مي شوند. پس مي توان با احترام به نظر انبوه مخاطباني که اين رسانه ها دارند از آنها براي بهبود وضعيت خود استفاده کرد.
5) عادل فردوسي پور و برنامه نود، نياز امروز جامعه ما در زمينه روزنامه نگاري چالشگر در حوزه هاي سياست، فرهنگ، اجتماع، اقتصاد و ... است. مي توان با تربيت اين نوع از منتقدين و حمايت از آنها (يا لااقل تحمل آنها) به اين مهم دست يافت.