EBTEKAR NEWSPAPER
یکشنبه, 01 مهر 1397   Sunday 23 September 2018

سرمقاله

ثروت ناشناخته

جهانبخش محبی نیا

على آهنگر*- مشکلى که روز جمعه ١٨ اسفند در اصفهان رخ نمود از جهات مختلف دردناک است. در یک سو نیروى مظلوم انتظامى قرار دارد که به هر حال وظیفه اش حفظ نظم و امنیت است. در دیگر سو مردمى که تشنه اند و آب سرزمینى خودشان را مى خواهند. و آن سو تر، مردمى که اهالى شهر یزد باشند و از انتقال گذشته آب به سرزمین شان سرشار از امید بوده اند. بحران را از هر سوى قضیه که بنگرى دردناک است. اما مدیریت در همین شرایط بحران و کمبودها معنى مى‌‌یابد. مدیریت به تعریف ساده یعنى حداکثر استفاده از حداقل منابع. آب مهمترین و حیاتى‌ترین منبعى است که در فلات ایران همواره با کمبود مواجه بوده است. مدیریت بهینه آب یعنى حداکثر استفاده و بهره ورى از حداقل منابع آبى کشور. اینکه به دولت هاى گذشته برمى گردیم به معناى منکوب آنان نیست بلکه به قول پسر جریر طبرى، بیان کوتاهى هایى است که از سوى حاکمان گذشته صورت پذیرفته و حالا شایسته است که حاکمان و مدیران تازه از تکرار آن کوتاهى ها اجتناب ورزند. سد سازى و انتقال آب از سرزمینى به سرزمین دیگر، بدون مطالعه همه جانبه سیاسى، اقتصادى و اجتماعى به قطع منجر به فایده لازم نخواهد شد و تبعات ناخوشایندى در پى خواهد داشت. مدیریت بهینه آب، در گذشته تاریخى سرزمین کم آب ایران، احداث قنوات بوده است. راه حلى که در دنیاى تازه به فراموشى و بى اهمیتى سپرده شد. در دوران حاضر، مدیریت آب، شامل تمرکز بر مصرف بهینه آن خواهد بود. امروزه فناورى الکترونیک در همه زمینه ها به کمک زندگى مرفه تر و شایسته تر و مطبوع تر آمده است. به گواه آمارها، در حالى که فقط ١۵ درصد از زمین هاى قابل کشت ایران به کشاورزى و باغبانى اختصاص دارد، بیش از ٩٠ درصد آب شیرین کشور در این بخش به مصرف مى رسد. پس، مدیریت در بخش کشاورزى مهمترین برنامه اى است که باید در دستور کار دولت قرار داشته باشد.
در این سال یعنى سال ٩۶، اعتبارى بالغ بر ١١ هزار میلیارد تومان براى حمایت از کشاورزان و دهقانان اختصاص یافت. اعتبارى که به صورت وام هاى کم بهره و بلند مدت در اختیار کشاورزان قرار مى‌گیرد با این آرزو که درمانى براى آلام بى‌شمار آنها باشد. اما اگر با نگاهى مدیریتى به این حجم اعظم اعتبار بنگریم، به این نتیجه خواهیم رسید که این شیوه دادن اعتبار چیزى جز پول پاشى نخواهد بود که تبعات آن در گرانى بیشتر جلوه خواهد کرد. راه حل برخاسته از نگاه مدیریتى به مصرف حجم عظیم آب در بخش کشاورزى این است که به جاى پول پاشى بى‌نتیجه در بین کشاورزان، زمین‌هاى کشاورزى و باغبانى را به سیستم هاى مکانیزه و هوشمند آبیارى مجهز کنیم. شیوه آبیارى در کشور امروز ما، با نحوه آبیارى سده هاى پیش از میلاد مسیح تفاوتى ندارد. از عصر کشاورزى در چهار هزار سال پیش تا کنون، شیوه آبیارى سنتى عبارت بود از پوشیدن چکمه اى تا زانو و گرفتن بیلى بر دوش و غرقاب ساختن زمین کشاورزى از آب شیرین و حیاتى. در دنیاى تکنولوژیک حاضر، جوانان روستایى هم هر کدام یک موبایل هوشمند در اختیار دارند. آنان تن به پوشیدن چکمه تا زانو و گرفتن بیل بر دوش نمى دهند. بنابراین، راه حل مدیرانه این است که از همان موبایل هاى هوشمند آنان بهره جست. براى این کار باید سیستم مکانیزه و آبیارى تحت فشار را با همان ١١ هزار میلیارد تومان پول در سرتاسر کشور توسعه داد و با هوشمند سازى آن، علاوه بر ایجاد میلیون ها شغل مورد اشتیاق، مصرف آب را به حداقل رسانید و در مقابل، برداشت انواع محصول کشاورزى و باغبانى را به ده‌ها و صدها برابر افزایش داد.
* روزنامه نگار


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام