EBTEKAR NEWSPAPER
سه شنبه, 28 خرداد 1398   Tuesday 18 June 2019

سرمقاله

پاشنه آشیل جریان اصلاح‏طلبی

ژوبین صفاری

مرجان مددی، عباس صادقی* - از نظر ادوین اشنایدمن «خودکشی عمل آگاهانه نابودسازی به دست خود است که در بهترین مفهوم می‌توان آن را یک ناراحتی چند بعدی در انسان نیازمندی دانست که برای یک مشکل مشخص، بهترین راه حل فرض شده است. خودکشی یک عمل اتفاقی و بی‌معنی نیست، بلکه راهی برای رهایی از یک مسئله، رنج یا یک بحران است که بدون استثناء، «شدیدا شخص را آزار می‌دهد.» ایشان در بیان و توضیح شخصیت افرادی که دست به خودکشی می‌زنند چنین می‌گویند: معمولاکسانی که دست به خودکشی می‌زنند کسانی هستند که نمی‌توانند به‌خوبی مشکلات‌شان را حل کنند. اینها معمولا چیزها را فقط به صورت سیاه و سفید، خوب یا بد، صحیح یا غلط می‌بینند و بس، فلذا در درمان آنها باید کوشید و کمک‌شان کرد تا بتوانند «خاکستری» را نیز ببینند.
مرگ ناشی از خودکشی که در سنین بین 15 تا 19 سالگی روی دهد، خودکشی دوره نوجوانی نام می‌گیرد. فشارهای خانوادگی، جدایی از والدین، مردودی، عشق‌های دوره نوجوانی و حتی وابستگی به جنس موافق، گاهی به عنوان عامل، نقش پیدا می‌کند. در اقدام به خودکشی‌ها، معمولاً 50 درصد آن انجام می‌پذیرد. نوجوانان در واقع قصد کشتن خود را ندارند بلکه آن‌ها به تهدید و اقدامات کاذب دست می‌زنند تا توجه اطرافیان را جلب کنند. حتی در این مواقع نباید ساده‌اندیشی کرد و نوجوان را مورد تمسخر قرار داد یا بی‌اعتنا از مسئله گذشت. زیرا بیان خودکشی می‌تواند نشانه‌ای از افسردگی یا فریاد «کمک خواهی» باشد. نوع اقدامات نوجوانان معمولا خوردن قرص یا پرت کردن خود از بلندی است. هدف آن‌ها می‌تواند رها‌سازی خود از فشارهای محیطی و اجتماعی که به نحوی آنان را عذاب می‌دهد یا جلب توجه و محبت و رسیدن به خواست‌های نامعقول از طریق دیگران باشد. هم چنین خودکشی ممکن است به دلیل انتقام‌جویی، یا حفظ آبرو یا احساس ناامیدی در زندگی انجام شود. البته باید بین گرایش به خودکشی و اقدام به خودکشی تفاوت قائل شد.
گرایش به خودکشی اگر با بیان آن برای دیگران باشد، علامتی برای جلب توجه است و اعلام خطر تلقی می‌شود و قصد اصلی فرد از بین بردن خود نیست، بلکه نوعی موضع‌گیری در ارتباط با گروه و اطرافیان محسوب می‌شود. در حالی که در اقدام به خودکشی، به طور مستقیم یا غیر‌مستقیم، فرد از نتیجه رفتارش که مرگ است و نابودی خود، آگاهی دارد و معمولا در فرصت مناسب هم اقدام به خودکشی می‌کند، نظیر خوردن قرص یا پرت کردن خود از بلندی و غیره.
دو علت برای خودکشی در کودکان و نوجوانان بین شده است: خودکشی به صورت عملی برای بیان و انتقال خواست‌ها؛ خودکشی به صورت نوعی سازمان‌یابی شخصیت که منجر به تخریب خود می‌شود. در نوع اول تلاش‌ها برای خودکشی به صورت سخنانی است که با واسطه عمل انتقال می‌یابد و به اشکال یاری طلبیدن، اعتراض کردن، انتقام گرفتن یا مقابله کردن بیان می‌شود. افرادی که به این شکل خودکشی می‌کنند، حرص زیادی برای خوشنودسازی خود دارند، ولی مرتب ناکام می‌شوند. این نوع خودکشی در کودکان و نوجوانانی که رشد عاطفی کمتری دارند، می‌یابد. در نوع دوم، یعنی سازمان‌یابی شخصیت به صورت تخریب خود، در واقع قطع سخن و ارتباط با اطرافیان است. در این حال خودکشی تنها راه گریز از واقعیت خصمانه، عمل واپس‌زننده‌ای است که برای مقابله بروز می‌کند. در دوره نوجوانی یعنی هنگامی که نیاز به استقلال و طغیان‌گری با نفی لذت‌گرایی همدوش می‌شوند، جوان در برابر نیروهای تخریب خویشتن خود را محروم از لذت می‌یابد. در چنین حالتی خودکشی راه حلی است برای تقلیل تنش انفجارزایی که در درون به وجود آمده است. فردی که احساس می‌کند ترکش کرده‌اند سراسر کینه است، کینه‌ای که بیشتر علیه خود اوست تا علیه دیگران.
*دکترای مشاوره


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام