EBTEKAR NEWSPAPER
پنج شنبه, 04 خرداد 1396   Thursday 25 May 2017

سرمقاله

درس‌های اردیبهشت

رضا دهکی

وجود خاکریزهای مصنوعی با فواصل معینی از یکدیگر و برج های سنگی ناشناخته که بر روی آنها دو نوع آتش روشن می شد از احتمال وجود تلگراف نوری در دوران هخامنشی حکایت می کند .
به گزارش ابتکار به نقل از روابط عمومی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، مهدی محسنیان‌راد جامعه شناس، نویسنده و استاد دانشگاه این مطلب را در نشستی که به مناسبت روز جهانی بناها و محوطه های تاریخی به همت گروه مطالعات راه ابریشم پژوهشکده بناها و بافت‌های تاریخی‌–فرهنگی در محل پژوهشگاه برگزار شد مطرح کرد .او سخنرانی‌اش را با عنوان «تصور تلگراف نوری دوران داریوش هخامنشی به عنوان یکی از شواهد کهکشان چهارم ارتباطی» با اشاره به نگاه «سه کهکشان ارتباطی» هربرت مارشال مک لوهان از منظر ارتباطات به تاریخ تمدن؛ شامل کهکشان شفاهی، گوتنبرگ، مارکنی آغاز کرد و گفت: مک لوهان معتقد بود هیچ نوع ارتباط با واسطه راه دور یا ارتباط رسانه‌ای نمی‌تواند همچون گفت وگوی شفاهی؛ چهره به چهره، همه حس‌های انسان را به کار گیرد .او با اشاره به جرقه نخست در تصور وجود کهکشان ارتباطی چهارم و دیدار مرحوم کاظم معتمد‌نژاد، پدرعلم ارتباطات ایران با مک لوهان در بازگشت از کنفرانس ارتباطات سنتی در هاوایی گفت: با اشاره معتمد‌نژاد در این ملاقات به کتاب کهکشان گوتنبرگ مک لوهان به شیوه تکثیر دستی به وسیله دیکته همزمان به تعدادی وراق در دوران آل بویه، او می‌گوید من از ایران غفلت کرده‌ام . وی افزود: ۲۰سال بعد به توصیه معتمد‌نژاد نگارش کتابی درباره تاریخ ارتباطات در ایران آغاز شد و در ششمین سال و در حالی‌که کتاب رو به اتمام بود در اثر دستیابی به اطلاعاتی از دوره داریوش هخامنشی و پس از آن «مانی » عنوان کتاب تبدیل به ایران در ۴کهکشان ارتباطی؛ سیر تاریخ ارتباطات از آغاز تا امروز" شد . به گفته محسنیان راد، نخستین مواجه به مطلبی درباره احتمال وجود تلگراف نوری در دوران هخامنشی در سفرنامه ساموئل گرین ویلربنجامین با این محتوا بود؛ از دیدنی‌های دیگر فلات مرکزی ایران که توجه هر مسافری را به خود جلب می‌‌کند خاکریزهای مصنوعی است که به فواصل معینی از یکدیگر صدها میل در سراسر دشتها و صخراها ساخته شده است .
ایرانی‌ها می‌گویند این خاکریزها در زمان جمشید ساخته شده است آنها هر بنایی را که در باره اش چیزی نمی‌دانند منتسب به عهد جمشید می‌کنند اما بعضی از دانشمدان ایران عقیده داشتند که از این خاکریزها استفاده ارتباطی و خبری مانند تلگراف می‌کردند . وی افزود: حدود یک قرن پس از بنجامین اولین منبع ایرانی که به تلگراف نوری عهد باستان ایران اشاره کرده کتابی است که سال ۱۳۴۳کمیسیون ملی یونسکوی ایران در شانزدهمین سال تاسیس خود به نام ایرانشهر منتشر کرده است . در این کتاب آمده است: در بیابان های ایران تپه های مصنوعی با فاصله های مساوی دیده می شود نزدیک ترین این تپه ها به تهران تپه ایست واقع در راه ری به شمال ورامین، این فرضیه مطرح است که تپه‌های یاد شده احتمالا باقیمانده برج‌های خبر رسانی دوران هخامنشیان هستند . او در ادامه به نظریات برخی باستان شناسان به چنین نظام ارتباطی اشاره کرد و گفت :از معدود کسانی که تا قبل از انتشار کتاب ایران در چهار کهکشان ارتباطی بیش از همه در باره جزئیات تلگراف نوری کار کرده اند مرحوم محمد مهدی مظلوم زاده یک مورخ غیر دانشگاهی است که حاصل مطالعات اش را به صورت مقاله مفصلی با عنوان «بقایای برج های آتش خبر در فارس» چاپ کرد . وی افزود: مظلوم زاده در این مقاله گفته است برج های سنگی ناشناخته ای از دوران هخامنشیان در استان فارس دیده می شود که بالای آنها به طور همزمان دو نوع آتش در آتشدان های سنگی روشن می‌شده است . شعله سفید از هیزم آغشته به پیه حیوانات و شعله قرمز از هیزم معمولی ... (یکی نماینده پیام شاد و دیگری غیر شاد و به عبارتی مثبت و منفی) مراقبان برج ها نوع آتش های رمزی را از دور تشخیص داده و همان رنگ آتش را روشن می کردند.


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام