هشت ماه بعد از شروع جنگ ایران و عراق ، شش کشور عرب جنوب خلیج فارس ( عربستان. کویت . قطر . بحرین . امارت و عمان در غیاب ایران و عراق و خصوصا ایران که بیشترین ساحل را در خلیج فارس دارد ) برای حفظ امنیت خود و زیر سایه آمریکا شورای همکاری خلیج فارس را راه اندازی کردند.
بهانه اشان برای غیبت ایران و عراق وقوع جنگ بین دو کشور مزبور بود .بعد از پایان جنگ ، حاکمان متوهم و مغرور از دلارهای نفتی و دلبسته و وابسته به آمریکا و بعضا اسرائیل مانع شدند تا تهران و بغداد به عضویت شورای همکاری خلیج فارس درآیند تا امنیت دستجنعی در آبراه خلیج فارس بیشتر تضمین و تامین شود ممانعت از ورود ایران و عراق به شورای مزبور آغاز خود زنی این کشورها باید تلقی کرد .
اکنون همگان شاهدند آمریکا و اسرائیل نتوانستند امنیت مورد نظر کشورهای شورای همکاری خلیج فارس را تامین کنند این کشورها در معرض تهدید امنیتی شدید قرار گرفته اند بطوریکه از روز شنبه نهم اسفند ۱۴۰۴ نفتکش های کشورهای شورای همکاری نمی توانند بدون اجازه ایران از تنگه هرمز عبور کنند .
در صورتیکه اگر دو کشور ایران و عراق به عضویت شورای،همکاری خلیج فارس در آمده بودند احتمال حفظ امنیت در این آبراه استراتژیک بیشتر بود .
امید است بعد از جنگ رمضان ، اگر حاکمان فعلی کشورهای عضو شورای همکاری در کاخ های پر زرق و برق خود ماندگار شدند از لجاجت و بلاهت و سفاهت و دلبستگی به آمریکا و اسرائیل دست بکشند به حفظ امنیت جمعی روی آورند و دو کشور ایران و عراق را به عضویت شورای همکاری خلیج فارس در آورند تا با همکاری یکدیگر و این بار در غیاب آمریکا و اسرائیل ، امنیت خلیج فارس توسط کشورهای ساحلی تامین شود .