در روزهایی که فضا از تهدیدات آتش‌بار دشمنان پر شده و جنگ ترکیبی و روانی به اوج خود رسیده، برخی فریاد «جنگ، جنگ» سر می‌دهند و برخی دیگر از سر ترس، تسلیم را پیشنهاد می‌کنند. اما واقعیت میانی ایرانِ امروز، چیزی جز «دیپلماسیِ فعال در سایه میدانِ قوی» نیست.
واقعیت این است که آمریکا و رژیم صهیونیستی، با درک تفکرات ماکیاولی و رویارویی مستقیم با ایرانِ قدرتمند، علاوه بر این مؤلفه ها، به جنگ ناجوانمردانه تحریم، تهدید نظامی مکرر و بی‌ثبات‌سازی روی آورده‌اند. در چنین شرایطی، تکیه صرف بر دیپلماسی بدون پشتیبانیِ میدان، یعنی فروش طلا به بهای مس؛ و تکیه صرف بر میدان بدون در نظر گرفتن اتاق فرمان دیپلماسی، یعنی تبدیل توان دفاعی به بحران جهانی.۶۰ روز از حمله ی مذبوحانه ی آمریکای، صهیونیستی میگذره، در شرایطی که منطقه غرب آسیا در آتش تجاوزگری رژیم صهیونیستی و حملات مستقیم آمریکا می‌سوزد، جمهوری اسلامی ایران در چارچوب راهبرد کلان خود، همچنان بر تعامل هوشمندانه میان دیپلماسی و قدرت میدانی تأکید دارد. ترکیبی که نه تنها از منافع ملت ایران محافظت می‌کند، بلکه معادلات سیاسی و امنیتی منطقه را نیز متحول ساخته است.
راهبرد درست، دیپلماسی هوشمندانه‌ای است که پشت آن «میدان» نفس می‌کشد. میدان با همان موشک‌های نقطه‌زن و استراتژیک، حرف اول را روی میز مذاکره می‌زند. دیپلماسیِ ما باید بتواند تحریم‌ها را دور بزند، افکار عمومی جهان را علیه جنایات اسرائیل و آمریکا روشن کند و از طریق همسایگان، فشار را بر دشمن اصلی وارد سازد. این نوع دیپلماسی، عین واقع‌بینی است.
میدان به معنای نمایش قدرتِ تهاجمی نیست، بلکه به معنای از بین بردنِ محاسباتِ دشمن برای تجاوز است. پاسخ کوبنده ایران در عملیات‌های دو ماه گذشته، نشان داد که دشمن تا کجا می‌تواند پیش برود. اگر این میدان نبود، نه دیپلماسیِ منطقی معنایی داشت و نه مرزهای ما امن بودند.
در بزنگاه تاریخی امروز، بهترین راهبرد کشور «پشت گرمی به توان داخلی» برای «کسب امتیاز در عرصه بین‌المللی» است. باید از یک سو با کشورهای همسایه و قدرت‌های شرق (چین، روسیه و کشورهای محور مقاومت) دیپلماسی اقتصادی و امنیتی را تقویت کنیم و از سوی دیگر، سپر دفاعی خود را آنچنان مستحکم کنیم که حتی فکر حمله نیز خطری غیرمنطقی به نظر برسد.
به قول معروف: اگر میدان نباشد، حرف ما خریداری ندارد و اگر دیپلماسی نباشد، ما را به جنگ بی‌پایان و منزوی‌سازی می‌کشانند.
ما به دیپلماسیِ مسلح به میدان و میدانی که دیپلماسی پشتش است نیاز داریم.