به گزارش ایسنا و به نقل از آی ای، پارکینسون یک اختلال عصبی است که با از دست دادن نورون‌ها در یک الگوی خاص مشخص می‌شود که در سراسر مغز گسترش می‌یابند و معمولا طی دهه‌ها پس از این فرایند علائم آشکار می‌شود. این بیماری بیشتر به دلیل ایجاد لرزش دست، سفتی عضلانی، راه رفتن آهسته‌تر و سایر اختلالات حرکتی شناخته شده است. این بیماری طیف وسیعی از نواحی مغز را تحت تاثیر قرار می‌دهد و در نتیجه علائم مختلفی از جمله زوال عقل در مراحل پایانی ایجاد می‌شود. از سال ۲۰۲۲، بیماری پارکینسون حدود یک میلیون نفر را در ایالات متحده تحت تاثیر قرار داده است. از آنجایی که متخصصان هنوز به طور کامل درک نمی‌کنند که این بیماری چگونه پیشرفت می‌کند، درمان‌های موجود در حال حاضر فقط می‌توانند برخی از ناهنجاری‌های حرکتی را کاهش دهند اما پیشرفت بیماری را متوقف نمی‌کنند.
هدف این درمان جدید جلوگیری از گسترش علائم مخرب این بیماری است. پروفسور راجر بارکر، از دانشگاه کمبریج به آبزرور گفت: زمان زیادی طول کشیده است تا به این مرحله برسیم، اما امیدواریم نتایج این آزمایش‌ها به این معنی باشد که در چند سال آینده، ممکن است بتوانیم عمل “پیوند بافت” را به عنوان یک درمان استاندارد پارکینسون ارائه دهیم. این درمان قطعا یک رویکرد امیدوارکننده است.
طبق گزارش بنیاد پارکینسون، تخمین زده می‌شود که حداقل یک میلیون نفر در ایالات متحده از بیماری پارکینسون و تقریباً شش میلیون نفر در سراسر جهان از آن رنج می‌برند.
این بیماری زمانی رخ می‌دهد که سلول‌های عصبی که دوپامین را به مغز می‌رسانند شروع به مردن می‌کنند. از آنجایی که دوپامین سیگنال‌هایی را به بخشی از مغز می‌برد که حرکت و هماهنگی را کنترل می‌کند، کاهش سطح دوپامین به ایجاد علائم حرکتی اصلی بیماری پارکینسون اعم از لرزش استراحت، کندی عمومی (برادی‌کینزی)، و سفتی اندام‌ها منجر می‌شود.
در حال حاضر، داروی L-dopa جایگزین برخی از عملکردهای از دست رفته سلول‌های دوپامین شده و به عنوان یک درمان استفاده می‌شود، اما در طول سال‌ها اثر آن کاهش می‌یابد. محققان برای مدت طولانی به دنبال درمان‌های جدید بوده‌اند.