سرمقاله

بازارها از فرو ریختن می‌ترسند

پیمان مولوی

امین جمشیدزاده*- هر جا که بوی طلای سیاه و دلارهای نفتی به مشام می‌رسد آنجا هر لحظه آبستن حوادث تازه است. خبری که این روزها به شدت در اذهان عمومی جهانیان جلب توجه نمود؛ پیداشدن ردپای شاهزاده جوان و ماجراجوی سعودی در لیبی است که هنوز لکه ننگین قتل «خاشقچی روزنامه‏نگار منتقد دولت ریاض» بر گرده‌اش حالا حالاها سنگینی می‌کند و پاک نشده است. همچنین رسانه‌ها و افکار عمومی دنیا به شدت وی را محکوم نمودند و دولت او را ناپاک و تروریست معرفی کردند. حالا در غائله‌ای تازه سروکله اش در جنگ داخلی لیبی شبیه ردپای دایناسورها پس از ژوراسیک پیدا شده است. خبری که با تیتر درشت بازتابی وسیع در رسانه‌های مکتوب و تصویری دنیا داشت؛ سازمان ملل متحد که همواره از دولت ائتلاف ملی در لیبی حمایت کرده و می‌کند نمایندگان این سازمان بر این باور بودند که پس از گذشت سال‌ها هرج‏ومرج و آشفتگی در لیبی، در آستانه توافقی قرار دارند که همه جناح‌های درگیر در مخاصمه این کشور را در کنفرانسی گرد هم جمع می‌کند تا سازش در مورد دولت واحد و برنامه‌ای برای انتخابات به وجود آید. درست پس از آنکه « کلنل حفتر»۷۵ ساله که ژن سیاسی تبدیل‏شدن به دیکتاتور بعدی لیبی را دارد غائله و توطئه کثیفی علیه پایتخت راه انداخت که روند صلح را از میان بردارد و این گمانه‌زنی و امکان را در اذهان جهان متبادر می‌کند که یک جنگ داخلی عربی ویرانگر دیگر در لیبی رقم بخورد. همان تحلیلی که چند روز پیش روزنامه واشنگتن پست پرده از آن برداشته و نوشته بود:«چه فاکتوری باعث شده است که آقای حفتر به جای مصالحه به این نتیجه برسد به دنبال پیروزی نظامی اسبش را زین کند؟! در روزها و ساعاتی که گذشت پاسخ این پرسش بنیادی به‏وضوح و به‏تدریج روشن شده است کنشگران و منتقدان سیاسی می‌دانند که تهاجم وی به‏وسیله مثلث شوم عربستان، مصر و امارات پشتیبانی و حمایت می‌شود، ژنرال حفتر سال‌ها از حمایت این قدرت‌های خارجی و همچنین دولت فرانسه برخوردار بوده است. بله، کلنل این حق را دارد که پشتیبانی لجستیکی، مالی و مثلث حامی قدرت‏های خارجی را داشته باشد حتی اگر از طرف پاریس باشد که با آن همه فرهنگ و پیشینه که مهد دموکراسی است و انقلاب اکتبرش شهره عام و خاص است و اکنون رکورد شنبه‌های سیاهش آن را به دولتی آنارشیست بدل کرده است، همان‏گونه که مدیرعامل توتال هم حق داشت که به تلفنچی کاخ الیزه نهیب بزند که باید به رئیس‌جمهور شیراک متصلش کند. اکنون هم این حق برای کلنل حفتر محفوظ است چرا که ریاض، حیاط خلوت سیاسی اوست و شاهزاده مغضوب سعودی در جامعه جهانی می‌تواند به امانوئل ماکرون همتای فرانسویش هر لحظه که بخواهد وصلش کند. چرا که بوی دلار‌های نفتی وحشت و کابوس مشمئزکننده خون و الکل شنبه‏شب‌های متوالی کوچه‏پس‏کوچه‌های پاریس را از ذهنش پاک می‌کند و نفس راحتی می‌کشد و دیگر کلیسای نوتردامی که پریروز در شعله‌های خشم فرانسویان سوخت با آن قدمت۸۰۰ساله هم در کار نیست تا شرمسار کرده‌های او باشد چون که پای نفت در میان است و آن دلارها و ثروت هنگفت در طرابلس. ژنرال حفتر سال‏هاست که از حمایت این هژمونی قدرتی ائتلاف خارجی و فرانسه برخوردار است حتی زمانی که وی کنترل خود را بر شرق لیبی زوم‌ و‌متمرکز نموده بود و یک دولت رقیب را مقابل دولت تحت حمایت سازمان ملل در لیبی تاسیس کرد.
به گزارش روزنامه «وال استریت ژورنال» چند روز قبل از آغاز این تهاجم، ژنرال حفتر به ریاض سفر می‌کند و به او میلیون‌ها دلار کمک برای این عملیات وعده داده شده پرداخت می‌شود. این پول به معنای پرداخت رشوه به رهبران قومی قبیله‌ای و استخدام جنگجویان تازه‏نفس است که به این منطقه وسیع نفوذ کرده‌اند تا این حمله را متوقف کنند. در همه این حوادث و اتفاقات باید گفت پیداشدن ردپای محمد بن سلمان، شاهزاده جوان و سلطه‌طلب و ستیزه‏جوی ‌سعودی، در طرابلس مهم است و مهم‏تر اینکه لیبی دهمین کشور پهناور صادرکننده و فروشنده نفت خام جهان است و اکنون بوی نفت و دلارهای پرزرق و برق نفتی به مشام شاهزاده جوان خورده و هوش از سرش ربوده است چرا که بن‏سلمان در تولید نفت خام، پالایش نفت و پتروشیمی، سیمان، فولاد، کودشیمیایی و پلاستیک صنعتی دستاورد موفقی داشته است و همین مسئله و سرمایه‌گذاری در آن وی را به سوی سرزمین قوم بربر«لیبی» کشانده، تشویق و ترغیب کرده است. اما شاهزاده سعودی از این نکته کلیدی غافل مانده است که سرزمین مادری‌اش مهد القاعده و سرزمین بسیاری از رهبران و فعالان این سازمان مخرب تروریستی است که اسامه بن لادن بنیان‌گذار القاعده این سازمان را از مجموعه‏ای از مجاهدین دهه۱۹۸۰ در افغانستان و نیز برخی پیروان جوان‌تر خود تاسیس نمود و هدف اصلی القاعده همچنان که در سال۱۹۹۶ در اعلامیه جهاد بن‏لادن و در سال۱۹۹۸میلادی در فتوای جهاد رهبران این سازمان اعلام شد مبارزه با غرب و اسرائیل و متحدان منطقه‏ای آنها «رژیم‏های عربی» است، القاعده البته هیچ‏گاه تحرک قابل توجهی علیه اسرائیل نداشت.
* فعال سیاسی و روزنامه‏نگار


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام