سرمقاله

عدم دریافت سیگنال‌ها به معنی نبود آنها نیست!

پیمان مولوی

تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا بالاخره به پایان عمر پرافتخار خود نزدیک می‌شود. اسپیتزر 11 سال بیش از آنچه که پیش‏بینی شده بود دوام آورد و در مدت خدمتش اکتشافات متعددی را رقم زد. این تلسکوپ اجرامی را به ما نشان داد که شاید تنها در رویاهایمان تصور مشاهده آنها را داشتیم.
اسپیتزر یک تلسکوپ مادون قرمز است و به عبارتی نحوه ثبت تصاویر آن با تلسکوپ نوری هابل تفاوت دارد. اسپیتزر بر خلاف تلسکوپ‌های اپتیکال که نور را دریافت می‌کنند، گرمای دریافت شده از دوردست‌ها را حس می‌کند. به همین دلیل می‌تواند دیدی فراتر از تلسکوپ‌های نوری داشته باشد و ستاره‌های بسیار دورتر را رصد کند یا مشخصه‌های متفاوتی از کهکشان راه‌شیری را مشاهده کند. اسپیتزر در سال 2003 روانه فضا شد تا برای 5 سال کهکشان را رصد کند. این تلسکوپ ابزاری عالی برای ثبت تصاویر از خصوصیات شیمیایی اجرامِ با دمای بالا از جمله گازهای کهکشان‌ها یا سحابی‌ها و سیاره‌های همسایه ما است و حتی توانسته یک حلقه جدید در زحل را کشف کند. در سال‌های اخیر تنها یکی از ابزارهای تلسکوپ فضایی اسپیتزر قابل استفاده بوده و دو مورد دیگر از کار افتاده‏اند، اما با وجود کاهش ظرفیت‌ها همچنان به فعالیت ادامه داد و به پیشرفت علم کمک کرد. ناسا قصد دارد اسپیتزر را در 30 ژانویه 2020 (دهم بهمن 1398) خاموش کند.
منبع: دیجیاتو


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام