سرمقاله

چرا رسیدن به توافق در برجام، منطقی ترین کار است؟

سید حامد مرندی

در دنیای جذاب و فریبنده بازیگری، چه بسیار افرادی که به سرعت چون ستاره درخشیدند اما به مرور کم فروغ و حتی گاهی خاموش شدند!
حتما تا کنون از سوی برخی از هنرپیشه‌ها (اغلب قدیمی) شنیده‌اید که از فراموش شدنشان از سمت سازندگان شاکی‌اند و از نبود پیشنهاد مناسب برای کار گله می‌کنند. اغلب این چهره ها، روزگاری درخشان و پرکار بوده و حتی زمانی نه چندان دور برای انتخاب نقش از میان چندین پیشنهاد گوناگون سرگردان می‌شدند اما حالا برای پیشنهاد بازی در یک سریالِ به قول یکی از همین عزیزان «آب دوغ خیاری» هم خداراشکر کرده و سریعا پیشنهاد را قبول می‌کنند.
به طور حتم کهولت سن و فقدان طراحی نقش های مناسب برای این گروه سنی یکی از دلایل اصلیِ به حاشیه رانده شدن بازیگران محسوب می شود؛ اما در این میان، دلایل دیگری هم وجود دارد که این علت ها را برای شما از زبان دو بازیگر پیشکسوت نقل خواهیم کرد.
آنچه در ادامه می‌خوانید، اظهار نظرهای مجید مظفری و محمود جعفری، دو بازیگر پیشکسوت عرصه سینما و تلویزیون کشورمان درباره دلایل فراموش و کم کار شدن برخی از بازیگران است که در گفت‌وگوهایی مجزا با ایسنا عنوان شده است.
بازیگران قدیمی هالیوود از سوی دولت و سندیکا حمایت می‌شوند
مجید مظفری دلایل فراموش و به حاشیه رانده شدن برخی از بازیگران را مختلف می‌داند و می‌گوید: در اینجا تمام بازیگرانی که سن‌شان از یک حدی بالاتر می‌رود، فراموش می‌شوند؛ در صورتی که هیچ جای دنیا اینطور نیست و هر هنرپیشه‌ای در تمام دنیا به یک جا و یک دفتری وابسته است که برایش کار جور می‌کنند؛ آن‌ها سندیکا دارند، نمی‌گذارند بیکار باشند و فراموش شوند. الان یکسری از هنرپیشه‌های قدیمی هالیوود را گهگاه در فیلم‌ها می‌بینیم. این‌ها حمایت دولتی، سندیکایی و انجمنی می‌شوند اما در سینمای ایران اینطور نیست.
او در همین زمینه سینمای هند را هم مثال زده و توضیح می‌دهد: یکی از ویژگی‌های سینمایی هند این است که به هیچ عنوان نمی‌توانید به راحتی واردش شوید. باید دوره‌ای را بگذرانید و وابسته به انجمن‌شان شوید. من اگر بروم هند بگویم می‌خواهم بازیگر شوم حتی نقش سیاهی لشکر هم به من نمی‌دهند چون نظام مشخصی دارند. یکی از هنرپیشه‌های معروف ما اوایل دهه شصت رفت هند اما به او نقشی ندادند زیرا عضو سندیکا نبود. حتی رفت کارهای اکشن انجام دهد و کارگردانی کند اما باز هم نگذاشتند زیرا باید وارد سندکیا می‌شد ولی اینجا هر کسی از در خانه‌ای خارج شود و فکر کرد می‌تواند بازیگر شود، یک هفته بعد جلوی دوربین می‌رود حالا یا با ارتباط یا با پول.
رستوران‌داری که به تهیه‌کننده پول داده تا جلوی دوربین برود
این هنرمند با اشاره به برخی افراد غیرحرفه‌ای که با پرداخت پول برای خود نقش می‌خرند، عنوان می‌کند: الان یکی از مشکلات بزرگ سینمای ما این است که ما تهیه‌کننده نداریم، بلکه سرمایه‌گذار داریم. تهیه‌کننده‌های خوب ما تعدادشان به اندازه انگشتان دست هم نیست. فیلم اگر تهیه‌کننده داشته باشد خودش می‌داند چکار کند. فیلم‌هایی که دهه شصت، هفتاد و هشتاد ساخته می‌شدند، اکران دوم و سوم در تهران و شهرستان داشتند اما الان یک اکران بیشتر نمی‌رود. الان هم در تئاتر و هم در سینما کمتر از بازیگران دو نسل قبل یا یک نسل قبل استفاد می‌شود و به نظر من این به وزارت ارشاد برمی‌گردد. وقتی طرف به عنوان تهیه‌کننده، لیست می‌دهد که من می‌خواهم با این آدم‌ها کار کنم، وزارت ارشاد اصلا نمی‌پرسد که این آدم‌ها کارت خانه سینما دارند یا نه، اصلا این کاره هستند یا نیستند. از این مسایل زیاد اتفاق می‌افتد. چه در تلویزیون و چه در سینما مواردی داریم که پول می‌دهند تا بازی کنند و کسی هم نیست که جلوی این قضایا را بگیرد به همین دلیل است که خیلی از بچه‌های ما بیکارند. شاهد بودم که طرف شغلش، شغل شریف چلوکبابی بوده و به تهیه‌کننده پول داده است تا جلوی دوربین برود.
برای قدیمی های بازیگری سوژه خوب نداریم
محمود جعفری هم در این خصوص می‌گوید: یکی از علت‌های فراموش شدن بازیگرها می‌تواند کهولت سن باشد و اینکه بازیگر دیگر قادر نیست دیالوگ حفظ کند و آن حرکت‌های لازم را انجام دهد. بخش دیگر هم به این دلیل این است که نقش مناسبی گیرش نمی‌آید؛ مثلا نقش اصلی می‌خواهد بازی کند ولی در آن فیلم یا سریال چون الان جوان‌گرایی است، نقش اصلی به او نمی‌رسد، درنتیجه بازی نمی‌کند و مدتی بیکار می‌ماند. دلیل دیگر هم این است که سوژه هایی نداریم که انقدر خوب باشد که آدمی که سنش بالا است بازی کند.


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام