اکبر عبدی، بازیگر پیشکسوت سینما، تلویزیون و تئاتر ایران، در سن ۶۵ سالگی درگذشت. فعالیت هنری او که از اواخر دهه ۱۳۵۰ آغاز شده بود، بیش از چهار دهه تداوم یافت و طیفی متکثر از نقش‌های کمیک، دراماتیک، تاریخی و تجربه‌های متعدد زن‌پوشی را در بر گرفت. عبدی که در ابتدای دهه ۱۳۶۰ با مجموعه‌های تلویزیونی به مخاطبان معرفی شد، در طول دوران حرفه‌ای خود با برخی از برجسته‌ترین کارگردانان سینمای ایران مانند علی حاتمی، داریوش مهرجویی، ناصر تقوایی، محسن مخملباف و داوود میرباقری همکاری داشت و دو بار موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از جشنواره فیلم فجر شد. درگذشت او فرصتی برای تحلیلی جامع از کارنامه‌ای است که بخش مهمی از تاریخ بازیگری و سینمای کمدی و اجتماعی پس از انقلاب را شکل داده است. ورود به عرصه نمایش و تثبیت موقعیت در تلویزیون اکبر عبدی در چهارم شهریور ۱۳۳۹ در محله نازی‌آباد تهران متولد شد و تبار او به روستای آقاباقر در استان اردبیل بازمی‌گشت. او پس از اخذ مدرک دیپلم در رشته نمایش‌های آماتوری در سال ۱۳۵۸، فعالیت خود را با اجرای تئاترهای آماتوری و خیابانی آغاز کرد و سپس به عنوان هنرجو وارد مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما شد. نخستین حضور او در مقابل دوربین، به تله‌تئاتر «سنجاب‌ها» (۱۳۵۹) و سپس مجموعه تلویزیونی «مثل‌آباد» (۱۳۶۰) به کارگردانی رضا ژیان بازمی‌گردد. تلویزیون در اوایل دهه ۱۳۶۰ به عنوان بستر اصلی معرفی استعدادهای جدید بازیگری عمل می‌کرد. عبدی با حضور در برنامه‌های آموزشی و سرگرمی نظیر «محله برو بیا» (۱۳۶۱) و «محله بهداشت» (۱۳۶۳) به کارگردانی داریوش مؤدبیان، توانست توانمندی‌های بدنی و بیان کمیک خود را به نمایش بگذارد. نقطه عطف اصلی او در تلویزیون، بازی در مجموعه «بازم مدرسه‌ام دیر شد» (۱۳۶۲) به کارگردانی حسین افصحی بود. او در این مجموعه، نقش دانش‌آموزی بازیگوش و تنبل به نام حسن را ایفا کرد. بازآفرینی رفتارها و روان‌شناسی کودکانه در قالب فیزیولوژی مردی بزرگسال، بدون آنکه اثر به سمت رفتارهای غلوآمیز سطحی سوق یابد، باعث شد توانایی‌های او در کنترل حرکات بدنی و میمیک صورت توجه فیلمسازان سینما را به خود جلب کند. این موفقیت تلویزیونی، زمینه ورود رسمی او به سینما را با فیلم «جنجال بزرگ» (۱۳۶۳) به کارگردانی سیاوش شاکری فراهم ساخت. همکاری با کارگردانان مؤلف و شکل‌گیری کارنامه سینمایی با ورود به سینما، عبدی به سرعت از کلیشه‌های کمدی‌های ابتدایی فاصله گرفت و در آثار کارگردانان برجسته موج نو و سینمای مؤلف ایران به ایفای نقش پرداخت. یکی از نخستین همکاری‌های مهم او در سینما، بازی در فیلم «اجاره‌نشین‌ها» (۱۳۶۵) به کارگردانی داریوش مهرجویی بود. این فیلم که به عنوان یکی از مهم‌ترین کمدی‌های اجتماعی و انتقادی سینمای ایران شناخته می‌شود، از حضور عبدی در نقش «اکبر» پسری جوان از طبقه متوسط شهری بهره برد. مهرجویی با کنترل ریتم حرکتی و کلامی عبدی در کنار بازیگرانی چون عزت‌الله انتظامی و حسین سرشار، موقعیت‌های طنز ساختارمندی خلق کرد که متکی بر طنز موقعیت و مناسبات ملکی آن دوران بود. در سال ۱۳۶۸، ناصر تقوایی در فیلم «ای ایران» نقش «سرگروهبان مکوندی» را به عبدی سپرد. این نقش به عنوان هجویه‌ای بر اقتدارگرایی نظامی طراحی شده بود. عبدی در این اثر با کنترل فیگورهای بدنی، تغییر لحن و ایجاد تضاد میان ادعای اقتدار و ناکارآمدی بیرونی شخصیت، یکی از بازی‌های متفاوت خود را ارائه داد. بخش مهمی از هویت هنری عبدی در همکاری با علی حاتمی شکل گرفت. او در فیلم «مادر» (۱۳۶۸) نقش «غلامرضا»، فرزندی با معلولیت ذهنی را ایفا کرد. نقش‌آفرینی عبدی در این فیلم بر ایجاد موازنه میان معصومیت کودکانه، وابستگی عاطفی به مادر و فوران‌های هیجانی استوار بود. این بازی کنترل‌شده مورد توجه داوران هشتمین جشنواره فیلم فجر قرار گرفت و اولین سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای او به همراه داشت. حاتمی در فیلم «دلشدگان» (۱۳۷۰) نیز نقش «آقا فرج بوسلیکی»، آشپز گروه نوازندگان ایرانی در سفر به فرنگ را به عبدی واگذار کرد. عبدی در این اثر با فاصله‌گیری از پرخاشگری کمیک، نقشی آرام‌تر منطبق بر ریتم شاعرانه فیلم ارائه داد. محسن مخملباف نیز در دو اثر متفاوت از عبدی بهره گرفت: «ناصرالدین‌شاه آکتور سینما» (۱۳۷۰) و «هنرپیشه» (۱۳۷۱). او در «ناصرالدین‌شاه آکتور سینما» نقش «ملیجک» را بازی کرد و با استفاده از انعطاف بدنی، شخصیتی تاریخی-هجوآمیز خلق نمود. در فیلم «هنرپیشه»، عبدی نقشی خودارجاعی (متا-سینمایی) ایفا کرد؛ او در قالب بازیگری ظاهر شد که میان فشارهای اقتصادی تهیه‌کنندگان برای بازی در فیلم‌های کمدی تجاری و آرزوی حضور در آثار جدی، دچار بحران‌های روحی و زندگی خانوادگی شده است. این فیلم که پرفروش‌ترین اثر سال در تهران شد، نقدی بر مناسبات تجاری سینما و زیست هنرمندان کمدی محسوب می‌شد.