در حالی که آمریکا به انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر نزدیک می‌شود، رقابت برای ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۸ نیز آرام‌آرام در محاسبات دو حزب اصلی جای گرفته است. نتایج نظرسنجی مشترک نیویورک‌تایمز و دانشگاه سیه‌نا نشان می‌دهد جمهوری‌خواهان درباره چهره‌های احتمالی آینده خود تصویر روشن‌تری دارند، اما دموکرات‌ها هنوز میان نامزدهای مختلف و حتی جهت‌گیری سیاسی حزب به توافق نرسیده‌اند. این تفاوت به معنای مشخص شدن نتیجه انتخابات آینده نیست؛ بلکه بازتاب وضعیت کنونی نیروهای سیاسی در فاصله دو سال تا رقابت ریاست‌جمهوری است. ونس و روبیو؛ رقابت بر سر میراث ترامپ ۳۳ درصد از رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه در این نظرسنجی جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهوری آمریکا، را گزینه نخست نامزدی سال ۲۰۲۸ معرفی کرده‌اند. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، با ۲۳ درصد در جایگاه بعدی قرار دارد. دونالد ترامپ نیز با وجود محدودیت قانونی برای نامزدی دوباره، هشت درصد حمایت دریافت کرده و سهم ران دی‌سانتیس، فرماندار فلوریدا، سه درصد بوده است. این ارقام نشان می‌دهد نام ترامپ همچنان در ترجیحات بخشی از پایگاه حزبی حضور دارد، اما بحث جانشینی او نیز آغاز شده است. روبیو پیش‌تر گفته بود در رقابت احتمالی از ونس حمایت می‌کند؛ موضعی که البته به معنای پایان رقابت‌های آینده در حزب جمهوری‌خواه نیست. وفاداری حزبی، فاصله با مستقل‌ها در پاسخ به پرسشی درباره مسیر آینده حزب، ۶۳ درصد جمهوری‌خواهان خواهان ادامه سیاست‌های ترامپ بوده‌اند و ۳۴ درصد تغییر جهت را ترجیح داده‌اند. بااین‌حال، همین نظرسنجی از اختلافی قابل توجه میان هواداران حزبی و رأی‌دهندگان مستقل خبر می‌دهد: بیش از ۸۰ درصد مستقل‌ها گفته‌اند جمهوری‌خواهان باید از ترامپ فاصله بگیرند. این شکاف برای سیاستمداران جمهوری‌خواه مسئله‌ای مهم ایجاد می‌کند. آنان از یک‌سو برای کسب نامزدی به حمایت بدنه حزبی نیاز دارند و از سوی دیگر، در انتخابات سراسری باید نظر رأی‌دهندگانی بیرون از این بدنه را نیز جلب کنند. نتایج نظرسنجی همچنین از تفاوت نسلی حکایت دارد؛ رأی‌دهندگان مسن‌تر جمهوری‌خواه بیشتر طرفدار تداوم مسیر ترامپ هستند و بخشی از جوان‌ترها تغییر را ترجیح می‌دهند. دموکرات‌ها و پرسش بی‌پاسخ رهبری در اردوگاه دموکرات‌ها، کامالا هریس، معاون پیشین رئیس‌جمهوری، با ۱۲ درصد و گوین نیوسام، فرماندار کالیفرنیا، با ۹ درصد در میان گزینه‌های مطرح قرار گرفته‌اند. پیت بودجج هفت درصد، الکساندریا اوکاسیو کورتز شش درصد و جان اساف چهار درصد حمایت داشته‌اند. با وجود این، مهم‌ترین عدد شاید ۴۵ درصد باشد؛ سهم کسانی که هنوز نمی‌دانند در انتخابات مقدماتی از چه فردی پشتیبانی خواهند کرد. هیچ‌یک از چهره‌های مطرح دموکرات تاکنون نامزدی رسمی خود را اعلام نکرده‌اند. بنابراین، ارقام موجود بیشتر تصویری از شناخت و ترجیحات فعلی رأی‌دهندگان ارائه می‌کنند تا آرایش قطعی رقابتی که هنوز آغاز نشده است. میانه‌روی یا حرکت به چپ؟ اختلاف دموکرات‌ها تنها بر سر اشخاص نیست. ۴۸ درصد شرکت‌کنندگان دموکرات معتقدند حزب باید به مواضع میانه‌روتر حرکت کند، درحالی‌که ۲۷ درصد سیاست‌های پیشروتر را ترجیح می‌دهند و ۲۱ درصد خواهان حفظ مسیر کنونی هستند. در میان مستقل‌ها نیز ۷۲ درصد از میانه‌روی بیشتر دموکرات‌ها حمایت کرده‌اند و فقط ۱۱ درصد حرکت بیشتر به چپ را پسندیده‌اند. تفاوت نسل‌ها نیز در این موضوع آشکار است: جوان‌ترهای دموکرات گرایش بیشتری به سیاست‌های پیشرو دارند و رأی‌دهندگان مسن‌تر بیشتر طرفدار رویکرد میانه‌رو هستند. این اختلاف نشان می‌دهد انتخاب نامزد آینده با بحثی گسترده‌تر درباره برنامه اقتصادی، اجتماعی و شیوه رقابت با جمهوری‌خواهان پیوند خواهد خورد. اعداد چه می‌گویند و چه نمی‌گویند؟ نظرسنجی از ۱۲ تا ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ با مشارکت ۳۴۹۴ رأی‌دهنده ثبت‌نام‌شده انجام شد. به گزارش ایسنا از میان آنان، ۱۱۷۰ نفر خود را رأی‌دهنده احتمالی انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها و ۸۵۰ نفر رأی‌دهنده احتمالی مقدماتی جمهوری‌خواهان معرفی کردند. در گزارش، حاشیه خطای کلی ۱٫۹ واحد درصد ذکر شده است؛ بنابراین باید میان خطای کل نمونه و زیرگروه‌های حزبی تفاوت گذاشت. انتخابات میان‌دوره‌ای پیش‌رو می‌تواند فضای سیاسی دو حزب را تغییر دهد، اما این نظرسنجی نتیجه سال ۲۰۲۸ را تعیین نمی‌کند. آنچه اکنون روشن است، تفاوت دو پرسش در برابر احزاب آمریکاست: جمهوری‌خواهان درباره چگونگی ادامه یا تغییر میراث ترامپ بحث می‌کنند و دموکرات‌ها هم‌زمان باید درباره نامزد و مسیر سیاسی آینده خود تصمیم بگیرند. از منظر تحلیلی، تفاوت دیگر به نوع پرسش‌های پیش روی هر حزب مربوط است. جمهوری‌خواهان باید روشن کنند کدام بخش از سیاست‌های ترامپ را حفظ خواهند کرد و چگونه با رأی‌دهندگان منتقد او گفت‌وگو می‌کنند. دموکرات‌ها نیز ناگزیرند میان مطالبات نسل جوان و نگرانی رأی‌دهندگان میانه‌رو تعادل برقرار کنند. این دو مسئله در انتخابات مقدماتی آینده اهمیت خواهد داشت، اما شرایط اقتصادی، تحولات بین‌المللی و عملکرد دولت و کنگره نیز می‌توانند ترجیحات امروز را تغییر دهند.