سرمقاله

بدن‫های یخ‫ زده از وعده‫های پوچ

ژوبین صفاری

اسماعیل حسین پور-می گویند: «جنگل ها پیش از انسان ها بوده اند و بیابان ها پس از انسان ها به وجود آمده اند» که این جمله به خوبی بیانگر نقش انسان در تخریب طبیعت است. امروز در ایران کهنسال ما، علاوه بر بلایای طبیعی، ما انسان ها نیز با زمین خواری، کوه خواری، دزدی درختان جنگلی و قطع این بالابلندان، رُخ خاک را می خراشیم و کشورمان را به سمت ویرانی و خشکی و خشکسالی پیش می بریم و در کنار این همه جرم آفرینی های آشکار، گاهگاه شعله ی آتش از سمت و سویی به جان جنگل ها و مراتع می افتد و بخشی از ایران عزیز ما در آتش می سوزد. هر چند بیشتر این آتش افروزی های عمدی و گاه سهوی به دست خود ساکنان آن مناطق اتفاق می افتد ولی با قوانین موجود تاکنون با کدام یک از این آتش افروزان و دزدان زمین، برخورد درخوری صورت گرفته است که مایه ی عبرت دیگران باشد؟ مگر نه این که جنگل ها جان جهانند و تنها جرم این برپای ایستادگان طراوت بخشی به زمین ما است؟ برای جان بخشی به جنگل های بی رمق ایران و برای پایان دادن به این اخگر افروزی ها و شعله گستری ها در جنگل های این سرزمین هر سه قوه باید پای پیش نهند و همه خود را موظف به حفظ این سرمایه های ملی بدانند چرا که این روزها در برابر چشمان ما مردم درختان دیارمان می سوزند و خاکستر می شوند.مجلس باید با وضع قوانین بروز و بازدارنده و با تشدید مجازات مجرمان، مانع قطع درختان و آتش زدن جنگل ها و مراتع شود و در صورت بروز آتش سوزی های عمدی ، قوه ی قضائیه متناسب با قوانین جدید، بدون اغماض با ناجوانمردانی که به جنگ جنگل و ما آدیمان آمده اند برخورد کند.از این سو دولت نیز باید با جامع نگری و بهره گیری از الگوی مدیریتی دیگر کشورها برای حفظ جنگل ها و خاموشی آتش، به این بی سرو سامانی در عرصه حفظ جنگل ها پایان دهد. هر چند نیک می دانیم دولت با تنگناهای مالی بسیاری روبروست ولی قطعا زیبنده ی کشوری مثل ایران نیست که قدرت بزرگی در منطقه و خاورمیانه به شمار رود ولی در هنگام آتش گرفتن جنگل ها و مراتع، مردم با بیل و سطل آب راهی ستیغ کوه ها شوند تا شعله های سرکش آتش را خاموش کنند.دولت باید امکانات لازم برای اطفاء جنگل ها را متناسب با توان کشور فراهم کند. ایجاد مدیریت واحد برای نظارت بر جنگل ها و به ویژه در هنگام بروز حادثه آتش سوزی، تجهیز مجموعه به امکانات به ویژه هواپیمای آبپاش و آموزش و تجهیز نیروهای امدادی برای سرعت بخشی به اطفای آتش جنگل ها، می تواند باعث سرعت بخشی به عملیات خاموشی آتش شود و در این شرایط هر ثانیه اش برای حفظ جنگل ها عزیز و ارزشمند است ولی احساس می شود هنوز در کشور اراده ای جدی برای فرونشاندن بهنگام آتش جنگل ها و حفظ منابع طبیعی وجود ندارد.تا زمانی که ما از خاموش کردن آتش محدود یک جنگل تا چند روز ناتوان باشیم و برای خاموش کردن آتش، مردم را با سطل و بیل و کلنگ راهی بیابان و کوهستان کنیم خود را کشور برتر منطقه دانستن سوال برانگیز است. هر چند در حوزه هایی رشد در خوری داشته ایم ولی سوال بزرگ این است چرا نگاه جدی و علمی و مدیریت واحدی برای حفظ جنگل ها و به ویژه خاموشی آتش جنگل ها نداریم؟ بی آنکه هر نهاد و سازمانی بخواهد دیگری را متهم کند و مسوول بداند باید هم مردم و هم کار به دستان خود را در قبال این مهم مسوول بدانند. باید همه ی ما خوب بدانیم قامت هر درختی که فرو می شکند، هر درختی که خاکستر می شود ما و زمین مان یک گام به نیستی مان نزدیک شده ایم. مرگ طبیعت، مرگ جنگل، مرگ ما آدمیان و خاکیان است. اگر می خواهیم بمانیم باید جنگل را، زندگی را، طبیعت را باور کنیم.

ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام