سرمقاله

رفتار دوگانه در ماجرای آتش زدن قرآن ‪/‬ سیف الرضا شهابی

مشاهده کل سرمقاله ها

صفحات روزنامه

اخبار آنلاین

  • حضور همراه اول در نمایشگاه کار با هدف جذب نخبگان
  • ایرانسل حامی الماسی نمایشگاه کار ایران
  • کنفرانس ملی آموزش مهارت‌زا و اشتغال‌آفرین با حمایت ایرانسل برگزار شد
  • مشاهده کل اخبار آنلاین

    کد خبر: 4016  |  صفحه آخر  |  تاریخ: 05 بهمن 1401
    تهدید خطرناک سیارک ۴ میلیارد ساله برای زمین
    پژوهش جدید دانشمندان استرالیایی نشان می‌دهد که یک سیارک چهار میلیارد ساله می‌تواند خطر بالقوه‌ای برای زمین باشد که از بین بردن آن دشوار است.به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی میل، انحراف یک سنگ بزرگ فضایی شاید روزی تنها راه نجات سیاره ما از یک برخورد فاجعه‌بار باشد که به معنای پایان یافتن بشریت است.
    ناسا سال گذشته با ماموریت «آزمایش تغییر مسیر دوگانه سیارک» یا «دارت» (DART) نشان داد که چگونه چنین سنگی می‌تواند با برخورد یک فضاپیما به آن، از مسیر برخورد با زمین منحرف شود اما اگر یک ماهواره مستقیما در یک سیارک فرو رود و مسیر آن را تغییر ندهد، چه اتفاقی می‌افتد؟
    یک پژوهش جدید ادعا می‌کند که نابود کردن «ایتوکاوا» (Itokawa) که سیارکی به اندازه پل بندرگاه سیدنی است، به دلیل مقاوم بودن آن در برابر برخورد، بسیار دشوار است. ایتوکاوا از سنگ‌ها و صخره‌های سست تشکیل شده است که تحت تأثیر گرانش به هم چسبیده‌اند؛ بنابراین بیشتر آن را فضای خالی تشکیل می‌دهد. به همین دلیل، این سیارک به جای یک تکه سنگ بزرگ و یکپارچه، به عنوان یک سیارک متشکل از توده قلوه‌سنگ شناخته می‌شود.
    به رغم اینکه ایتوکاوا حدود دو میلیون کیلومتر از زمین فاصله دارد، هنوز رسما یک سیارک بالقوه خطرناک شناخته می‌شود که در صورت رسیدن به زمین می‌تواند به آن آسیب برساند.
    این پژوهش جدید که توسط کارشناسان «دانشگاه کورتین» (Curtin University) استرالیا انجام شده است، نمونه‌هایی از ایتوکاوا را بررسی کرد که کاوشگر فضایی ژاپنی «هایابوسا»(Hayabusa) در سال ۲۰۱۰ آنها را جمع‌آوری کرد و به زمین آورد.
    پروفسور «فرد جوردن» (Fred Jourdan)، پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: برخلاف سیارک‌های یکپارچه، ایتوکاوا یک تکه سنگ نیست، بلکه متعلق به خانواده توده‌های قلوه‌سنگ است و این بدان معناست که به طور کامل از سنگ‌ها و صخره‌های سست ساخته شده و تقریبا نیمی از آن فضای خالی است. به طور خلاصه، ما دریافتیم که ایتوکاوا به یک بالشتک فضایی غول‌پیکر شباهت دارد و نابود کردن آن بسیار دشوار است.
    این گروه پژوهشی از دو روش مکمل برای تجزیه و تحلیل سه ذره گرد و غبار به دست آمده از ایتوکاوا استفاده کردند که قطر آن تقریبا ۳۳۰ متر است. نخستین روش، «پراش الکترونی پس‌پراکنده» (EBSD) است که می‌تواند اطلاعاتی را در مورد ساختار یک ماده و اینکه آیا در اثر ضربه حرکت کرده است، ارائه دهد. روش دوم، «تاریخ‌گذاری آرگون-آرگون» (Argon–argon dating) است که برای تعیین تاریخ برخورد سیارک‌ها استفاده می‌شود.