گویا غافلگیری بخشی از هویت حکمرانی ایران شده است .البته غافلگیری حکومت‌ها امر جدید و یا منحصر به یک حکومت نیست . اما درچرایی غافلگیری مستمر درشیوه حکمرانی ما برغم تعدد دستگاه‌های امنیتی واطلاعاتی، می‌توان تحلیل جامعه شناختی سیاسی وتاریخی ارائه داد . ولی درظرف زمان کنونی و مقدورات این مقاله به چند مسئله مهم اشاره خواهد شد . اول :غالباً تصمیمات مهم درکشور حالت ناگهانی وبه شیوه غافلگیر کننده صورت می‌گیرد .طبیعی است حکومتی که مردم خود را غافلگیر می‌کند خودنیز غافلگیر می‌شود . دوم : دراین سالیان معلوم شده که شناخت دولت‌ها از میزان تاب آوری مردم بسیار پرخطا و با واقعیت فاصله زیاد داشته است . این خطای محاسباتی ناشی از ساده انگاری مسؤلان مربوطه و ساده سازی مبانی تصمیمات است . وقتی مسؤلان شناخت درست از بازتاب تصمیمات خود در زندگی روزمره مردم ندارند، به طور طبیعی اثر انباشت پرخطا در یک نقطه به صورت انفجاری خود را نشان می‌دهد . سوم: منظور از پایین آمدن تاب آوری جامعه تنها محدود به تصمیمات اقتصادی تورم زا نیست بلکه تاب آوری جامعه درخصوص رویکردهای هزینه ساز بشدت پایین آمده است . تاب آوری جامعه درخصوص ادامه دست فرمان ثابت وعدم تغییرات مورد مطالبه بشدت آسیب دیده است. تاب آوری جامعه درخصوص نداشتن چشم انداز برای آینده خود وفرزندانشان به نقطه هشدار رسیده است . تاب آوری جامعه درمقابل حرف‌های کلیشه‌ای و کلی و بدون اثربخشی مدت‌هاست به مرحله بحران رسیده است . تاب آوری جامعه درخصوص آمارهای روز افزون فساد و رشوه از مرحله هشدار عبور کرده است. تاب آوری جامعه نسبت به تبعیضات حاکم وحقوق های نجومی وفرصت های نابرابر به نقطه انفجار رسیده است. چهارم :بحران اخیر نشان داد که شناخت مسؤلان از نسل جوان وباید ونبایدشان چقدر پایین می‌باشد وذهنیت نسل جدید با ذهنیت حاکم فاصله معنا داری پیدا کرده است . پنجم :بحران کنونی نشان داد که چقدرفرصت‌ها کوتاه وآستانه تحمل ‌وصبر مردم کم شده است وباید اعتراف کرد که حجم ریزش بخش‌های خاکستری جامعه غافلگیر کننده است . با این اجمال باید به مسؤلان عرض شود جنگ دوازده روزه فرصت بی نظیر ترمیم شکاف‌های ایجاد شده بود که با بدترین روش‌ها ازدست رفت اکنون هم فرصت اندکی برای تغییرات حداکثری درسبک حکمرانی وجلوگیری ازتعمیق شکافها می‌باشد حال باید دید !.