کشوری که در آن شاهد تورمی بالا برای پنجمین سال هستیم و در این ۵ سال شاهد ۲۰ برابر شدن قیمت دلار بودیم‌، در نتیجه بنگاه‌های ایرانی شاهد سخت‌ترین فشار بر سرمایه در گردش خود هستند. همچنین باید گفت که با انقباض شدید در بخش وام‌دهی، این‌معضل بسیار شدیدتر در سال ۱۴۰۳ خود را نشان خواهد داد.
با این شرایط تورم پایدار، کاهش ارزش پول ملی درصورت عدم تزریق سرمایه در گردش در سیستم بانکی به کسب و کارها با سونامی تعطیلی بنگاه‌هایی روبرو خواهیم بود که یک ریسک دیگر آنها را تهدید می‌کند.
آن ریسک طولانی شدن چرخه‌های عملیاتی است، چرخه‌های عملیاتی شرکت‌ها به دلیل بالا رفتن چرخه حساب‌های دریافتنی از یک سو (به دلیل کاهش تقاضا) و عدم تخصیص به موقع ارز از سوی دیگر دچار فشار بسیاری خواهند شد.
همان‌طور که می‌بینید ریسک‌های سیستمی و غیر سیستمی کسب و کارها تحت بیشترین فشار قرار خواهند داشت و می‌توان پیش‌بینی کرد که به بدترین دوره بعد از جنگ خواهد رسید.
بر همین اساس اقتصاد کشور نیازمند بازنگری در بسیاری از حوزه‌هاست.
اقتصادی که به سبب نبود آزادی اقتصادی (رتبه ۱۶۰ از ۱۶۵) توان رقابت را از دست می‌دهد و پتانسیل رشد پایدارش تحدید می‌شود. سوال اینجاست که از کجا باید شروع کرد؟
در وهله نخست باید از تغییر سیاست پولی من درآوردی امروز و برداشتن سایه تحریم‌ها بر سر اقتصاد ایران آغاز کرد. چرا که طبق آمارها اقتصاد ایران از زمان تحریم‌ها تا به امروز رشد اقتصادی نداشته است (متوسط رشد اقتصادی ۱۲ ساله حدود یک درصد) و با ادامه رشد نقدینگی باز هم شاهد تورم‌های پایدار خواهیم بود و این چرخه معیوب ادامه دار خواهد بود!