هفته گذشته به مناسبتی با یک فعال چینی هم صحبت شدم. با اینکه شهروندان چینی همچون سیاست رسمی کشورشان، بسیار محتاط و اهل اظهارنظر در موضوعات سیاسی نیستند. اما فرصت را غنیمت شمردم از ایشان پرسیدم در نگاه چین؛ ایران قبل ازجنگ رمضان با ایران بعد از جنگ چه تفاوتی دارد؟

گفتند در چین انتظار همگان این بود که  نهایت توان ایران در مقا‌مت، کمتر از دو هفته خواهد بود و به همین دلیل همه منتظر فروپاشی بودند. ولی موفقیت ایران در مقاومت هر روز که گذشت، موجب شگفتی و باعث تحسین همه ملت و دولت چین و همه دنیا شده است.

اما نکته‌ای را با ذکر یک داستان بیان داشتند که هم موجب تامل وانگیزه نوشتن این یاداشت شد .

گفتند تا اینجا ایران برنده جنگ هست و با تاکید می‌گفت ایران الان باید مدیریت کند و از بحران کنونی خارج شود .

آقای چینی با ذکر خاطره بمباران سفارتشان در یوگسلاوی در تاریخ ۱۹۹۹میلادی توسط آمریکا گفتند، در آن‌زمان غرور چین شکسته شد و همه احساس حقارت داشتیم. در ادامه گفتند، پس از آن بمباران در درون جامعه و در بین سران کشور و حزب دو دیدگاه شکل گرفت؛ یک دیدگاه معتقد بود که بایست مقابله کرد و به تلافی سفارت آمریکا را بمباران کنیم ولی گروهی دیگر معتقد بودند که این حمله ما را بیدار کرده و ضرورت دارد با ساختن چین، مسیر قدرتمند شدن را با دوری از تقابل ادامه دهیم. می‌گفت غرور جریحه دارشده چینی‌ها باعث خلق زمزمه سرود جمعی، دال برساختن چین و قوی شدن و جلو افتادن نسبت به آمریکا شد.

گفتند: آن حمله چین را ساخت و انتقام آن حس تحقیر در سفر اخیر ترامپ به چین، جبران شد.

کاری کردیم که ترامپ برغم همه قلدری و شومنی در مقابل پیشرفت‌های چین هم تحقیر شد و هم تعظیم کرد و مردم احساس حقارت ایشان را با احساس غرور خود درک کردند و برای سازندگان چین، تعظیم کردند و درود فرستادند.

امروز ایران با استفاده از فرصت‌های خلق شده در این جنگ و تصویری که دردنیا ساخته است، می‌تواند وارد پارادایم توسعه شود.

نبایست گذاشت دشمن ناکامی‌های نظامی خود را در میدان اقتصاد و اجتماع جبران کند.