مسعود پزشکیان در گفت‌وگو با شبکه الجزیره با اشاره به تجربه توافق‌های پیشین و اقدامات آمریکا، از کاهش اعتماد تهران به مذاکره با واشنگتن سخن گفت و نقش قطر و پاکستان در انتقال پیام‌ها را تشریح کرد. رئیس‌جمهور همچنین درباره تنگه هرمز، روابط منطقه‌ای، یمن، عربستان و روند اجرای سیاست‌های ایران توضیحاتی ارائه داد. مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهوری، در جریان سفر به نیویورک برای شرکت و سخنرانی در هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد، در گفت‌وگویی با شبکه الجزیره مواضع ایران درباره جنگ، مذاکرات با آمریکا، تنگه هرمز، تحولات منطقه و روابط تهران با کشورهای عربی را تشریح کرد. پزشکیان با بیان اینکه ایران در برابر فشار و تهدید تسلیم نخواهد شد، گفت: «ایران ساقط‌شدنی نیست و با ایران نباید با زبان زور صحبت کرد.» او همچنین تأکید کرد که آمریکا باید مشخص کند آیا آماده گفت‌وگو در چارچوب موردنظر ایران است یا بار دیگر روند مذاکرات را برهم خواهد زد. رئیس‌جمهوری درباره شرایط اقتصادی ایران، روابط با چین و روسیه، تحولات یمن و فلسطین و مناسبات تهران با کشورهای عربی، مواضع ایران را تشریح و بر ضرورت مقابله با تلاش‌ها برای ایجاد اختلاف میان کشورهای اسلامی تأکید کرد. بخش هایی از گفت‌وگوی رئیس‌جمهوری با شبکه الجزیره به شرح زیر است: پیام رئیس‌جمهور ایران به جهان و سازمان ملل متحد در شرایط کنونی و در جریان سفر به نیویورک چیست؟ نوبت سخنرانی ما یک روز بعد از سخنرانی رئیس‌جمهور آمریکا بود. او ایران را تهدید کرد که از صفحه روزگار برخواهد چید و در عین حال، ما را تروریست معرفی کرد؛ در حالی که ما قربانی تروریم. هر بار که با آنها پای میز مذاکره نشستیم، پس از مذاکره دوباره جنگ را شروع کردند و به ایران حمله کردند. این اتفاق سه بار افتاد. در حالی که پای میز مذاکره بودیم، مسئولان، فرماندهان، مردم و دانشمندان ما را ترور کردند. بار سوم نیز رهبر عزیز ما، فرماندهان، وزیران و دانش‌آموزان بی‌گناه ما را شهید کردند. کسانی که خودشان به صورت دولتی دیگران را ترور می‌کنند، ما را تروریست معرفی می‌کنند. این همان چیزی است که از تریبون سازمان ملل به دنیا اعلام کردیم: تروریست‌های واقعی، آمریکایی‌ها، اسرائیلی‌ها و صهیونیست‌هایی هستند که با فناوری و قدرتی که دارند، هر کسی را هر جا بخواهند، به راحتی ترور می‌کنند. ملاقاتی میان تیم شما، از جمله وزیر امور خارجه، و طرف آمریکایی برگزار شد. در این جلسه چه گذشت و درباره چه موضوعاتی گفت‌وگو شد؟ آیا نکته‌ای درباره این دیدار وجود دارد که بتوانید بیان کنید؟ در رابطه با گفت‌وگوهایی که با آمریکایی‌ها داشته‌ایم، این بار چهارم یا پنجم است که با آنها گفت‌وگو می‌کنیم. آنچه اتفاق افتاده و همچنان در حال وقوع است، باعث شده دیگر به این گفت‌وگوها اعتماد نداشته باشیم؛ چون هر بار پس از مدتی دوباره حمله و تحریم را شروع می‌کنند و همان کارهایی را انجام می‌دهند که تا امروز کرده‌اند. با این حال، برای اینکه به دنیا ثابت کنیم به دنبال گفت‌وگو و مذاکره هستیم و ناآرامی و فاجعه‌ای را که در منطقه ما به راه انداخته‌اند نمی‌خواهیم، بار دیگر با کشورهای واسطه میان ما و آمریکا، از جمله قطر و پاکستان، در حال گفت‌وگو هستیم و از طریق آنها با آمریکایی‌ها صحبت می‌کنیم. در این روند، دست‌کم بر سر چارچوبی به تفاهم رسیده‌ایم و آن را اعلام کرده‌ایم. حالا آمریکایی‌ها باید پاسخ بدهند: آیا حاضرند در این چارچوب وارد گفت‌وگو شوند یا باز هم می‌خواهند بازی را به هم بزنند؟ رسانه‌ها از توافقی موقت و موضوع تنگه هرمز صحبت می‌کنند. کدام طرف باید نخستین گام را بردارد؟ آیا ایران باید در موضوع تنگه هرمز پیش‌قدم شود؟ ببینید، درباره تنگه هرمز، ما آغازگر بستن راه نبودیم. این آمریکاست که راه را می‌بندد و این اسرائیل است که منطقه را به آتش می‌کشد. این مسیر از قدیم به ما و عمان مربوط بوده و برای عبور آزاد بوده است؛ اما وقتی راه ما را می‌بندند و نمی‌گذارند عبور کنیم، طبیعتاً ما هم راه آنها را می‌بندیم تا نتوانند بیایند. این موضوع با گفت‌وگو قابل حل است، نه با زورگویی و قلدری. آمریکا از آن سوی دنیا به خلیج فارس آمده، آنجا پایگاه ساخته و از پایگاه‌هایش به کشور ما، به مدرسه‌ها و به زیرساخت‌های ما حمله می‌کند. کدام قانون بین‌المللی به آنها اجازه داده این کارها را بکنند؟ چون زور دارند؟ چون می‌توانند هر کسی را که بخواهند بزنند؟ متأسفانه دارند همین کار را می‌کنند. ما با قدرت ایستاده‌ایم و مظلومانه شهید می‌دهیم، اما در برابر تجاوزاتشان ایستاده‌ایم و پاسخ می‌دهیم. اگر اصل موضوع در گفت‌وگو حل شود، طبیعتاً تنگه هرمز برای تجارت آزاد خواهد بود؛ اما نمی‌تواند برای آوردن اسلحه، مهمات و تجهیزاتی آزاد باشد که با آنها در منطقه آتش به پا کنند. ما می‌توانیم با کشورهای منطقه بنشینیم و با هم امنیت آن را حفظ کنیم. به ژاندارم منطقه نیاز نداریم. ما مسلمان‌ها می‌توانیم با برادرانمان در خلیج فارس و کشورهای عربی دست به دست هم بدهیم و امنیت منطقه را حفظ کنیم. این چیزی است که به آن باور داریم و می‌خواهیم اجرا کنیم. درباره زمان دستیابی به توافق، پیش یا پس از انتخابات آمریکا، گمانه‌زنی‌های زیادی مطرح است. شما گفته‌اید که خواهان توافق پیش از انتخابات آمریکا هستید. آیا فکر می‌کنید توافق تا پیش از انتخابات محقق خواهد شد؟ این به آمریکایی‌ها مربوط است. ما توافق را امضاء کرده بودیم و به آن پایبند بودیم، اما آنها به همش می‌زنند. این اولین بار هم نیست و همین رفتار باعث بی‌اعتمادی می‌شود. ما نمی‌دانیم بر اساس کدام قانون باید با آنها حرف بزنیم؛ آیا پای حرفشان می‌ایستند؟ هرچه گفت‌وگو می‌کنیم، ممکن است فردا به راحتی حرفی را که زده‌اند یا توافقی را که امضاء کرده‌اند، قبول نکنند. از نظر عقلی، علمی، اجتماعی و اعتقادی، یا نباید چیزی را امضاء کنند، یا اگر امضاء کردند، باید به آن پایبند باشند. متأسفانه این کار را نمی‌کنند و مشکل ما همین است. آیا احتمالی برای دیدار شما با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، وجود دارد؟ برای چه؟ چرا؟ وقتی آنچه را نوشته‌ایم اجرا نمی‌کنند، اگر با آنها دیدار کنیم، مشکل حل می‌شود؟ چطور باور کنیم که آماده‌اند به حرف‌هایشان عمل کنند؟ کسانی که آمدند رهبر ما را شهید کردند، بچه‌های مدرسه را شهید کردند، زیرساخت‌های ما را زدند، دانشمندان و دانشگاه‌های ما را هدف قرار دادند، حالا ما باید با ذلت برویم و با آنها حرف بزنیم؟ ما می‌میریم، اما زیر بار ذلت نمی‌رویم. نقشه راه ایران برای پایان دادن به جنگ و حل‌وفصل مسائل موجود چیست؟ مشکل از ما نیست؛ مشکل آمریکاست. ما آغازگر جنگ نبودیم و الان هم جنگ را شروع نمی‌کنیم. آنها به ما حمله می‌کنند و ما پاسخ می‌دهیم. جمع کنند و بروند و به ما حمله نکنند. ما ۲۰۰ سال است به هیچ کشوری حمله نکرده‌ایم و با هیچ کشوری دعوا نداشته‌ایم. قرار نیست به کشورهای دوست و برادرانمان حمله کنیم و با آنها بجنگیم. آنها برادران ما هستند؛ ما مسلمانیم و آنها هم مسلمان‌اند. چرا باید با هم بجنگیم؟ این آمریکاست که صهیونیست‌ها با حیله پایش را به میدان جنگ کشاندند. تصور می‌کردند اگر به ایران حمله کنند، ظرف دو سه روز حکومت را ساقط می‌کنند. رهبر و فرماندهان ما را زدند و می‌گفتند وضعیت اقتصادی کشور خراب است، پس مردم به خیابان‌ها می‌ریزند. مردم را هم مسلح کرده بودند، اما درست برعکس نتیجه گرفتند. همان مردمی که به خاطر رفتار و مدیریت ما یا اعتقادات و برنامه‌هایمان با ما مشکل داشتند، به صحنه آمدند، همراهی کردند و ایستادند و نقشه‌های شوم آمریکایی‌ها و اسرائیل را نقش بر آب کردند. آقای رئیس‌جمهور، آیا معتقدید باید به توافق ۶۰ روزه با آمریکا بازگردید یا شرایط و موضوعات مورد مذاکره تغییر کرده است؟ با توجه به مطالبات مطرح‌شده از سوی ایران، بازگشت به همان توافق را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ ما چیزی نمی‌خواهیم؛ فقط می‌خواهیم به همان تفاهم‌نامه برگردند و به آن پایبند باشند. چیزی خارج از قوانین بین‌المللی نمی‌خواهیم و اقدامی خلاف این قوانین انجام نمی‌دهیم، به شرط اینکه آنها هم برخلاف قوانین بین‌المللی با ما رفتار نکنند. وقتی خلاف آن عمل می‌کنند، مجبوریم پاسخ بدهیم. تصور نمی‌کردند ایران بتواند بماند و پاسخشان را بدهد. الان هم تمام تلاششان این است که با تحریم‌ها مردم را هدف قرار دهند؛ کاری که خودش نوعی جنایت اقتصادی و جنایت علیه بشریت است. چرا راه دارو را می‌بندند؟ چرا راه ورود مواد اولیه و راه زندگی مردم را می‌بندند؟ این‌ها همان کسانی هستند که در غزه راه آب، نان و غذا را بر مردم بستند. نگاهشان همان است و می‌خواهند با ایران هم همان کار را بکنند، اما اینجا را کور خوانده‌اند. مردم اینجا جانانه ایستاده‌اند. آنها در غزه وحشیانه‌ترین کارها را کردند و بمب‌های فراوانی بر سر مردم بی‌گناه ریختند. دنیایی که ظاهراً ادعای تمدن و حقوق بشر دارد، این‌ها را دید و ساکت ماند؛ بسیاری هم به آنها کمک می‌کنند. بعضی از اروپایی‌ها نیز گاهی در ظاهر از آنها ابراز تنفر می‌کنند، اما در باطن به آنها کمک می‌کنند. آقای رحیم صفوی علاوه بر تنگه هرمز، درباره باب‌المندب نیز صحبت کرده است. آیا ایران در کنار حوثی‌ها می‌جنگد؟ کار یمن به ما ربطی ندارد. ما فقط همزادپنداری می‌کنیم. با هر کسی در دنیا که مظلوم باشد، او را از سرزمینش بیرون کنند، از خانه‌اش آواره کنند یا به او ظلم شود، به عنوان مسلمان دست‌کم همزادپنداری می‌کنیم. این طور نیست که ما در یمن کاری می‌کنیم. به نظر ما یمن و عربستان نباید با هم بجنگند؛ هر دو مسلمان‌اند و ما دلمان می‌خواهد بنشینند، گفت‌وگو کنند و مشکلشان را حل کنند. آنها برادرند و برادر نباید با برادر بجنگد. مسلمانان نباید یکدیگر را بکشند. این نقشه‌ای است که اسرائیل و آمریکا در منطقه اجرا می‌کنند تا کشورهای مسلمان در برابر هم بایستند، نفت و معادن و ذخایرشان را ببرند و در مقابل، آهن‌پاره، هواپیما و موشک به آنها بدهند. یعنی هم منابعشان را برده‌اند و هم اسلحه و مهمات به آنها فروخته‌اند.