در جشنواره‌های سینمایی، پوستر از اهمیت فوق العاده‌ای برخوردار بوده و بخشی از هویت آن به حساب می‌آید. یکی از ایده‌های امتحان پس داده و موفق که در پوستر جشنواره‌هایی همچون: جشنواره کن به عنصری همیشگی تبدیل شده، بهره‌گیری از تصویر بازیگران سرشناس است؛ به ویژه بازیگران مشهور فرانسوی که به بخشی از فرهنگ این کشور تبدیل شده‌اند.
به گزارش ایرنا،کاری که برگزارکنندگان چهل و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر نیز انجام داده و تصویری از علی نصیریان در فیلم سینمایی «شیرسنگی» را در متن پوستر قرار داده‌اند. فیلمی با درونمایه ضداستعمار انگلیس که وجوه قهرمانانه پررنگی داشته و انتخاب خوبی برای خلق پوستر جشنواره امسال به حساب می‌آید.
فیلمی که لوح زرین بهترین فیلمنامه و بهترین صداگذاری را از آن خود کرده است. جالب اینکه پوستر شیرسنگی با طراحی زنده‌یاد مرتضی ممیز، در جشنواره ششم صاحب لوح زرین شد. حال به همین بهانه نگاهی کوتاه به دومین ساخته سینمایی مسعود جعفری جوزانی که در پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمده و در اکران عمومی نیز موفق ظاهر شده، می‌اندازیم.
سینمای وسترن به عنوان یکی از ژانرهای محبوب سینما همواره مورد علاقه سینماگران ایرانی بوده و دوستداران زیادی هم میان تماشاگران وطنی دارد.اما نمونه‌های ساخته شده در سال‌های پیش از انقلاب جز کاریکاتوری از اصل نبوده و اغلب نیز با شکست تجاری سنگینی مواجه شده‌ اند.پس از انقلاب نیز نمونه‌هایی همچون: هی جو ساخته منوچهر عسگری‌نسب بیشتر روی وجوه کمیک کار تکیه داشته‌اند.
حال در چنین فضایی، شیرسنگی با بهره‌گیری از مولفه‌های اصیل ژانر ساخته شده و در عین حال جوزانی از اقلیم زادگاه خویش بهترین استفاده را برده است. او که علاقه خاصی به زاد و بوم خود دارد، فیلمنامه جذاب و پرکشش خود را به میان طوایف بختیاری برده و از مولفه‌هایی همچون: اسب و تفنگ در راه تولید وسترنی بومی بهره گرفته است. وی با خلق دو شخصیت به یادماندنی«علی یار و نامدار خان»، چنان درام محکمی را شکل داده که تماشای چندباره‌اش نیز تماشاگر را خسته نکرده و سر ذوق می‌آورد. این دو در واقع دو روی سکه‌ای هستند که با فتنه انگلیسی‌ها و دست نشانده‌هایشان به جان یکدیگر افتاده و منافع ملی خود را به خطر می‌اندازند. برگ برنده جوزانی در شیر سنگی همین دو هستند که ریزه‌کاری‌های بسیار در خلق آنها به کار رفته و مکمل خوبی برای یکدیگر هستند.
کوهیار به عنوان نمادی از جوان غیور بختیاری که صداقت خاصی در او موج می‌زند، فوق‌العاده از کار درآمده و کنشمند عمل می‌کند. در حقیقت اوست که شتاب بیشتری به روند داستان بخشیده و جذابیت‌های آن را دوچندان می‌کند. جوزانی در مقام فیلمنامه‌نویس در رابطه با شخصیت‌های فرعی همچون:بی بی، بخت یار، آسید محمد و ...نیز سنجیده عمل کرده و آنها را فدای شخصیت‌های اصلی نکرده است.
رسم بهره گیری از چهره بازیگران در پوستر جشنواره
دیگر نقطه قوت شیرسنگی، کارگردان آن است که در این باب جوزانی زحمت بسیاری کشیده و در تبدیل فیلمنامه‌ای جذاب به وسترنی بومی موفق عمل کرده است. وی با استفاده از لنزهایی با عمق میدان زیاد علاوه بر ادای دین به سینماگران مورد علاقه‌اش، فرم را به محتوا نزدیک کرده و این دو را با یکدیگر به بهترین شکل درآمیخته است.
اینگونه است که فیلم سرشار از صحنه‌هایی است که تا ابد در ذهن تماشاگر مانده و رهایش نمی‌کند.به عنوان مثال می‌توان به صحنه کشته شدن عامری به دست اسفندیار و یا مرگ تاثیرگذار آسید محمد در حالی که سرش را به دیوار تکیه داد اشاره کرد که روح سلحشوری مردانه‌ای در تک‌تک نماهایش موج می‌زند. همچنین نمی‌توان از احاطه جعفری جوزانی روی عوامل کلیدی فیلم مانند:موسیقی، فیلمبرداری و مهم تر از همه بازیگری به سادگی عبور کرد که موسیقی فوق‌العاده شنیدنی زنده یاد فریدون شهبازیان در صدر این عوامل قرار گرفته و بعد حماسی اثر را دوچندان کرده است.
جوزانی به سیاق وسترن‌های کلاسیک بزرگانی همچون:جان فورد و سام پکین‌پا روی مقوله‌ای به نام بازیگر با وسواس رفتار کرده و بازیگران بزرگی همچون:انتظامی، نصیریان و ... را کنار هم قرار داده است. این دو بازیگر بزرگ سینمای ایران با بازی درخشانشان در نقش‌های اصلی کار ،کیفیت ویژه‌ای به فیلم بخشیده و ماندگاری آن را تضمین کرده‌اند.
سکانس گفت‌وگوی علی‌یار و نامدار خان را می‌توان نقطه اوج بازی آنها دانست چرا که سرشار از ظرایف بازیگری است که از سال‌ها تجربه نشات گرفته است. علیرضا شجاع‌نوری نیز که در آن سال‌ها از فعالان بنیاد سینمایی فارابی به حساب می‌آمد، در نخستین نقش‌آفرینی خود بازی خوبی را ارائه کرده و در برابر بزرگان این عرصه به اصطلاح کم نیاورده است. در عین حال، نقش‌های فرعی نیز مملو از بازیگرانی است که عاشقانه نقش‌هایشان را دوست داشته و کاری به کوتاهی و بلندی آن نداشته‌اند.برای مثال نیز می توان به بازی های درخشان زنده یاد عطا الله زاهد، اصغر همت و ولی الله شیراندامی اشاره کرد.
شیر سنگی نمادی از سینمای ملی در همه ابعاد است که همچنان پس از گذشت چهل ساخت از ساخت آن، همچنان سرحال و روپا بوده و جذابیت‌های خود را برای تماشاگر امروزی حفظ کرده است.