سرمقاله
صفحات روزنامه
اخبار آنلاین
معاون درمان وزارت بهداشت از ناایمن بودن حدود ۵۰ درصد بیمارستان‌های کشور به دلیل فرسودگی و مشکلات ساختاری خبر داده است؛ آماری تکان‌دهنده که پرسش‌های جدی درباره مسئولیت مدیران، سال‌ها تعلل در نوسازی زیرساخت‌های درمانی و امنیت جانی میلیون‌ها بیمار و مراجعه‌کننده مطرح می‌کند. وقتی نیمی از بیمارستان‌ها ایمن نیستند، چرا هنوز برنامه‌ای شفاف و زمان‌بندی‌شده برای رفع این خطر وجود ندارد؟ به گزارش رکنا، معاون درمان وزارت بهداشت از واقعیتی پرده برداشته که نمی‌توان آن را با چند جمله درباره فرسودگی زیرساخت‌ها و کمبود بودجه توجیه کرد: حدود ۵۰ درصد بیمارستان‌های کشور به دلیل قدمت بالا و مشکلات ساختاری ناایمن هستند. یعنی از هر دو بیمارستان در کشور، یکی با مشکل ایمنی مواجه است؛ آن هم بیمارستانی که مردم در آسیب‌پذیرترین شرایط جسمی و برای نجات جان خود به آن پناه می‌برند. این دیگر یک هشدار معمولی درباره ساختمان‌های قدیمی نیست؛ مسئله، امنیت جانی میلیون‌ها بیمار و مراجعه‌کننده است. بیمارستان قرار است آخرین پناه انسان در زمان بیماری و بحران باشد، نه ساختمانی که خود به عاملی برای تهدید جان او تبدیل شود. چگونه ممکن است دهه‌ها از عمر بیمارستان‌هایی بگذرد که زیرساخت‌هایشان فرسوده و ساختارشان ناایمن شده، اما همچنان مردم و کادر درمان مجبور باشند در همین ساختمان‌ها به فعالیت ادامه دهند؟ چه کسی مسئول این وضعیت است و چرا پیش از آنکه حادثه‌ای رخ دهد، اقدام مؤثری برای رفع خطر انجام نشده است؟ مسئولان نمی‌توانند هر بار با استناد به کمبود اعتبار از کنار چنین مسئله‌ای عبور کنند. اگر منابع مالی برای ایمن‌سازی بیمارستان‌ها کافی نبوده، چرا اولویت‌بندی شفاف مراکز پرخطر، تخصیص بودجه اضطراری و برنامه زمان‌بندی مقاوم‌سازی در دستور کار قرار نگرفته است؟ چرا مردم باید هزینه سال‌ها تعلل در نوسازی زیرساخت‌های درمانی را با جان خود بپردازند؟ موضوع فقط فرسودگی چند ساختمان نیست. در بیمارستان، یک نقص سازه‌ای، آتش‌سوزی یا اختلال در تأسیسات حیاتی می‌تواند به فاجعه‌ای انسانی تبدیل شود. بیمار بستری در بخش مراقبت‌های ویژه، نوزاد داخل دستگاه و سالمندی که توان حرکت ندارد، حتی امکان نجات خود را نیز ندارد. وقتی نیمی از بیمارستان‌های کشور ناایمن اعلام می‌شوند، دیگر وقت گزارش دادن و هشدار دادن نیست؛ وقت پاسخ‌گویی است. وزارت بهداشت باید بدون تعارف اعلام کند کدام بیمارستان‌ها ناایمن‌اند، کدام‌یک در وضعیت بحرانی قرار دارند، چه تعداد باید فوراً تعطیل یا تخلیه شوند و برای ایمن‌سازی آنها چه بودجه‌ای تخصیص یافته است. نمی‌شود از مردم انتظار داشت به بیمارستان اعتماد کنند، اما درباره امنیت همان بیمارستان‌ها پاسخ روشنی وجود نداشته باشد. مردم برای نجات جانشان به بیمارستان می‌روند؛ قرار نیست جانشان را هم در ساختمان‌های فرسوده‌ای به خطر بیندازند که سال‌ها مسئولان از وضعیت آنها خبر داشته‌اند.