EBTEKAR NEWSPAPER
سه شنبه, 19 آذر 1398   Tuesday 10 December 2019

سرمقاله

فاصله ایران و آمریکا تا گفت‌وگو

جلال خوش‌چهره

در تاریخ ایران کم نبوده اند کنشگران سیاسی و قلم به دستانی که به محض بروز گشایشی در سپهر سیاسی، به کج نهادن قدمی یا به چرخش قلمی،‌ دستاوردهای یک نسل را به باد داده اند.
روزنامه نویسان و اهالی قلم در این میانه سهمی بیشتر دارند. از آن رو که در مرور برگ های تاریخ می توان، ردی از تندی قلمی یافت که در فضای نوگشوده، حد بردباری حاکمان و تاب و طاقت مردمان را درنوردیده و طوفانی از حساسیت ها پدید آورده که بیش از همه به حال نهال نوپای آزادی و اعتدال زیان مند بوده است. ما نبوده ایم و ندیده ایم اما خوانده ایم روزگارانی را که روزنامه نویسی، خان و مان خویش را به حراج برد تا از آن جایزه ای برای ترور نخست وزیر تدارک کند،‌ یا روزنامه‌ای به طبع سپرد که در دشنام نویسی و درشت گویی، شاه و گدا نمی شناخت. ثبت است در تاریخ که آن روز، آن تندگویی ها و تندروی ها، هم دامن عاملان را گرفت و هم گریبان مردمان را.
در روزگارانی اما بوده ایم و دیده ایم هم که کسانی، خیزش نسلی را به قصد اصلاح گام به گام و به تدریج، از یاد بردند و چنان به تاخت رفتند که مخالفان و مدعیان را خشنود کردند و دستشان را برای هر نوع مقابله و معارضه گشودند. آن روز پند پیران و نصیحت ناصحان بر این طایفه بی اثر بود که باید به متوسطی از مطلوبات و مطالبات بسنده کرد. باید حد و مرز شناخت و از حجم آرزوهای محال کاست و دریچه های اندک تنفس را مسدود نخواست. نباید در کسوت پرده داران تندخو، همگان را به شمشیر طرد و نفی چنان نواخت که کسی مقیم حریم حرم نماند. در هیجان و حرارت و بی تابی اما آن وعظ ها ناشنیده ماند و گذشت تا امروز.
و امروز دوباره همان صداهاست که از گوشه و کنار برمی خیزد. همان صداها که دولت و حامیانش را ناکام می داند، هر کنش و کنشگری را به هزار اتهام می راند. میانه روان را همدستان و همداستان اقتدارگرایان می نمایاند. نه به دستاورد هسته‌ای رضایت می دهد و نه به آمارهای مهار تورم قانع می شود. تغییر آرایش نیروهای سیاسی را نمی بیند و این همه ریزش و رویش را به هیچ می گیرد.
و چه زود از یاد برده ایم روزگارانی را که چندان دور نیست. با سری افکنده از شرم در منظر جهانیان ، در درون حتا به اعداد و ارقام رسمی هم اعتماد نمی توانستیم کرد. یک سینه سخن داشتیم و شرح آن چنان دشوار می نمود که کمتر کسی پروای گفتن داشت.
امروز اما نباید از یاد برد که در ادامه راهی قدم می نهیم که دو سال و اندی پیش گشوده ایم. برای نسلی که می خواهد بر مدار قانون و محور اخلاق، زیست کند هیچ راهی جز استفاده از «امکانات اندک» و تلاش برای دستیابی به «مطلوب های ممکن» نیست. سخن از تحریم راندن و دولتیان را آماج مطالبات حداکثری قرار دادن و همه چیز را نمایش و بازی خواندن و همگان را به چوب نمایشگری و بازیگری و بدعهدی راندن، راه به جایی نمی برد. سهل است که بیم مسدود شدن همین دریچه های کوچک نیز در آن درج است.
باید به متوسط ها بسنده کنیم. ما ملت همه یا هیچیم. ملت صفر و صد. در فراز و نشیب های تاریخ می توانیم بیاموزیم که جهان،‌عرصه تحقق مطلوب های مطلق نیست. باید به ممکن ها و متوسط ها بسنده کنیم.


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام